Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Strand

Blog – Doen alsof

Ilse schreef een aantal korte stukjes over haar ervaringen met hyperemesis gravidarum. Momenteel is ze aan het onderzoeken of ze deze kan publiceren, maar wij mogen er alvast een paar plaatsen. Nu de eerste en volgende week de tweede. Lezen jullie mee?

Doen alsof

Over twee weken ga ik naar Australië. Of in ieder geval, dat was het plan. Ik ben 12 weken zwanger en nog steeds zo ziek als een hond. Ondertussen vertellen ze me in het ziekenhuis dat het grote braakfestijn niet over is bij 12 weken, maar bij 14 weken. Wat er met die 12 weken deadline is gebeurd laat ik in het midden. Ik wil het niet weten.

Ik doe aan wishful thinking, want hoewel ik mezelf nu keer op keer vertel dat ik het best nog twee weken langer volhoud geloof ik ondertussen echt niet meer dat het dan opeens verdwenen is. Maar ik moet een houvast. Een punt om naartoe te leven. En nog 28 weken wachten…. Dat is te lang. Veel te lang.

Dus ik doe alsof, samen met de artsen en de verpleegkundigen. We spelen een spelletje en doen allemaal alsof het bijna over is. Ik lig weer in het ziekenhuis, maar over twee weken ga ik naar Australië. Ik krijg een sms van een kennis. Zij blijkt ook een pion in het grote spel. Ze zegt me dat ik vast uitzie naar de grote reis. Nog even volhouden.

In mijn gedachten zie ik witte stranden. Voeten in het zand. Een overwinningsfoto op social media van mezelf, manlief en de aankondiging van onze kleine spruit. Want in Australië, als ik daar ooit kom, mag dan toch echt de vlag uit. Dan ben ik gezond.

Door Ilse

This Post Has 2 Comments

  1. Heel herkenbaar! Eerst de grens van 12 weken. Dan ineens alsof je het verkeerd begrepen hebt, 14 weken. Als je in het ziekenhuis ligt met 15 weken vertellen ze je ineens dat het meestal na 16 weken beter gaat.. En hier zit ik dan, onbegrepen, alleen, ziek en 17 weken zwanger.

  2. Jeetje Ilse, wat is jouw blog onwijs herkenbaar. Ik leefde van week 8 naar week 10, naar week 12, naar week 17. Nu zit ik in week 22 en spuug nog steeds. Maar… we doen het voor iets bijzonders. We houden het vol voor het wonder dat in ons mag groeien. Jij kan het! Ik kan het! Succes en veel sterkte. Zal aan je denken. Lieve groet, Laura

Comments are closed.

Search