skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog – De Dokter Met Het Blonde Haar

Blog – De dokter met het blonde haar

Ik wacht op de visiteronde van de arts en doe mijn best om niet in slaap te vallen. Het doktersbezoekje duurt een minuut, of hooguit twee. Maar wanneer je niets dan eten gepland hebt op de dag en dat niet zo lekker valt, worden kleine dingen opeens belangrijk.

De tijd waarop de dokter arriveert, verschilt nogal op de afdeling gynaecologie. Daar waar op nog geen 100 meter afstand baby’s worden geboren is niets te plannen, weet ik ondertussen.

Daarnaast is het altijd een verassing welke dokter de kamer binnenstapt. En wanneer de ziekenhuiskamer je wereld wordt, je bed je paleis vormt en je niets anders als afleiding verzinnen kunt, vormt de binnenkomst van de dokter een hoogtepunt. Is de dokter vandaag mannelijk of vrouwelijk? Geïnteresseerd of allesbehalve? Expert op het gebied van hyperemesis gravidarum of niet?

Vandaag wordt het bezoek van de dokter aangekondigd door de verpleegkundige met een veelbelovende knik. Ze noemt haar naam en kijkt erbij alsof dit betekent dat dit goed nieuws is. Ik ben benieuwd. De vrouw die binnenkomt is lang en slank en ze heeft kort blond haar. Volgens mij de derde gynaecologe op rij die aan deze uiterlijke kenmerken voldoet, overigens. Maar iets aan haar is anders.

Ze blijft niet op een afstandje voor mijn bed staan turen, maar ze komt direct op de rand van mijn bed zitten. Ze stelt zich voor, wrijft over mijn been en vraagt hoe het gaat. Even heb ik geen onverschillige dokter tegenover me. Even voel ik me geen patiënt, maar mens.

Ik vertel haar dat het niet zo goed gaat en ik ratel er op los. Mijn energielevel is schrikbarend. Ik kan niet meer naar het einde van de gang lopen. Na vijf minuten rechtop zitten ben ik bekaf. Ik voel me een bejaarde oma. En terwijl ik opkijk van mijn onsamenhangende gebrabbel zie ik dat ze luistert. Ze bemoedigt me en moedigt me aan om te gaan oefenen. Kleine stukjes. Kleine beetjes.

Ze bagatelliseert niks. Ze ontkent niks. Ik ben een vrouw met hyperemesis gravidarum en dat wat ik heb bestaat. Niet alleen in mijn wereldje van 6 bij 10 meter hier in het ziekenhuis, maar ook in de wereld van de arts die mijn behandeld arts blijkt te zijn.

Door Ilse

Back To Top
×Close search
Zoeken