Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Handen

Blog – De dokter met het blonde haar

Ik wacht op de visiteronde van de arts en doe mijn best om niet in slaap te vallen. Het doktersbezoekje duurt een minuut, of hooguit twee. Maar wanneer je niets dan eten gepland hebt op de dag en dat niet zo lekker valt, worden kleine dingen opeens belangrijk.

De tijd waarop de dokter arriveert, verschilt nogal op de afdeling gynaecologie. Daar waar op nog geen 100 meter afstand baby’s worden geboren is niets te plannen, weet ik ondertussen.

Daarnaast is het altijd een verassing welke dokter de kamer binnenstapt. En wanneer de ziekenhuiskamer je wereld wordt, je bed je paleis vormt en je niets anders als afleiding verzinnen kunt, vormt de binnenkomst van de dokter een hoogtepunt. Is de dokter vandaag mannelijk of vrouwelijk? Geïnteresseerd of allesbehalve? Expert op het gebied van hyperemesis gravidarum of niet?

Vandaag wordt het bezoek van de dokter aangekondigd door de verpleegkundige met een veelbelovende knik. Ze noemt haar naam en kijkt erbij alsof dit betekent dat dit goed nieuws is. Ik ben benieuwd. De vrouw die binnenkomt is lang en slank en ze heeft kort blond haar. Volgens mij de derde gynaecologe op rij die aan deze uiterlijke kenmerken voldoet, overigens. Maar iets aan haar is anders.

Ze blijft niet op een afstandje voor mijn bed staan turen, maar ze komt direct op de rand van mijn bed zitten. Ze stelt zich voor, wrijft over mijn been en vraagt hoe het gaat. Even heb ik geen onverschillige dokter tegenover me. Even voel ik me geen patiënt, maar mens.

Ik vertel haar dat het niet zo goed gaat en ik ratel er op los. Mijn energielevel is schrikbarend. Ik kan niet meer naar het einde van de gang lopen. Na vijf minuten rechtop zitten ben ik bekaf. Ik voel me een bejaarde oma. En terwijl ik opkijk van mijn onsamenhangende gebrabbel zie ik dat ze luistert. Ze bemoedigt me en moedigt me aan om te gaan oefenen. Kleine stukjes. Kleine beetjes.

Ze bagatelliseert niks. Ze ontkent niks. Ik ben een vrouw met hyperemesis gravidarum en dat wat ik heb bestaat. Niet alleen in mijn wereldje van 6 bij 10 meter hier in het ziekenhuis, maar ook in de wereld van de arts die mijn behandeld arts blijkt te zijn.

Door Ilse

This Post Has 4 Comments

  1. Ik lig nu voor de tweede keer in het ziekenhuis. Heb het en ben nu 9 weken. Ik vind dit zo moeilijk de tweede keer. Ik heb een kind van 7 en werd toen verteld dat het kwam door de waterpokken dat ik had gekregen tijdens mijn zwangerschap. Ik hoop dat we dit aankunnen.

  2. Hallo ik ben Inge en heb ook de zwangerschap Hg ik zit er momenteel ook even helemaal door heen ben nu 14.2 weken zwanger en vraag me echt af of het nog wel goed komt heb al 3 x in het ziekenhuis gelegen en zit nu met sondevoeding thuis maar het overgeven blijft ?

  3. Lieve Ilse, wat is HG toch vreselijk.. hoe blij je ook bent met de zwangerschap, je zo voelen is het bijna niet waard.. ik heb het ook gehad helaas, bij allebei mijn zwangerschappen, het is vreselijk maar je moet en doorheen en je gaat er ook doorheen komen, het zijn enorm zware weken en het enige wat je kan doen is de dagen aftellen, elke dag is er 1 naar minder misselijk zijn! Rust goed uit elke dag, neem je medicijnen en over een aantal weken gaat het weer een stuk beter, hou vol! En klagen mag hoor ?

  4. Beste Ilse,

    Wat herken ik mijzelf toch in jouw verhaal. Ik ben van week 6 tot week 18 alleen maar van en naar het ziekenhuis geweest. Soms voor dagopnames, en soms voor een complete week. De muren in het ziekenhuis worden een beetje je gevangenis, en je kunt voor je gevoel geen kant op. De ene gyna doet zijn/haar best om je te helpen, en de ander kijkt je het bed uit. Die dingen maken het extra zwaar geestelijk. Ik had gelukkig de mazzel dat ik de kleine met 14 weken al kon voelen trappelen. Kijk, daar doe je het voor.
    Ik ben nu ondertussen alweer 20 weken zwanger, en de misselijkheid is nu nog vaag op de achtergrond. Eten en drinken gaat weer prima.

    Ik weet niet hoe ver je bent, maar weet dat er licht aan het eind van de tunnel is. Het word beter! Ik wens je het allerbeste toe.

    Liefs van Kyra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Search