Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Bekers Water

Blog Layla – de overgeefspecialist

Met flink wat ongemak zit ik op een wit steriel bed. Zo’n robuust bed met van die verstelbare ijzeren beugels en hekwerk. Ik heb net ingecheckt bij de balie beneden in de hal. Vervolgens de lift genomen naar de eerste etage, de gang door, tweede deur rechts en aangekomen op mijn ‘vakantiebestemming’. Niet een oord die in mijn top drie staat. Toch ben ik blij dat ik er ben. Eindelijk gaat er iets gebeuren, eindelijk wordt er gehoor gegeven aan mijn noodkreten. Ik ben acht weken zwanger en ik weet mij geen raad. Dagen, weken voel ik me al hondsberoerd. Overgeven, overgeven en nog eens overgeven. In de ochtend, de middag en de avond, 24 / 7. Een grote troost als ik ’s avonds naar bed ga en eindelijk in slaap val. Dan ben ik even vrij van het overgeefspektakel.

Ik kan niets binnenhouden, geen voedsel en geen drinken. Zelfs niet een geroosterd wit broodje of wat warme kippensoep. Dan ben ik toch echt goed ziek. Ik was vroeger thuis het soepmonster. Mijn moeder maakte elke zaterdagochtend een grote pan. Ik kon dan niet wachten totdat ze klaar was. Het gehele weekend door snoepte ik ervan. Hartje winter of midden in de zomer, ik werd er blij van.

Het drinken is het allerergst. Water, thee, limonade, frisdrank, melk – alles voelt als dikke stroop in mijn mond. Het lukt me niet om een slok weg te slikken. Kleine slokjes, met een rietje, zonder een rietje, niets werkt. Hoe is het toch mogelijk, dat een natuurlijk reflex van het een op het andere moment niet meer tot de normale gang van zaken behoort. Een activiteit waarover je vrijwel nooit nadenkt, is nu mijn dagelijkse terreur. Het niet gemakkelijk kunnen eten is ook aanwezig, maar hoe gek het ook is, het drinken krijg ik niet voor elkaar. Af en toe lukt het me om een half glaasje limonade in kleine gedeeltes op te drinken. Dan blijf ik uit voorzorg rustig vijf minuten zitten, zodat ik mijn maag geen enkele stimulans geef om het met een versnelde gang terug te sturen naar waar het vandaan kwam. Met een beetje geluk en geduld lukt het. Zo niet, dan helaas en moet ik na het overgeven het gehele proces opnieuw uitvoeren. Het is een dagtaak.

De grote feestvreugde na de positieve uitslag van de zwangerschapstest lijkt alweer zo lang geleden. Precies 1,5 week op de teller heb ik onbezorgd kunnen genieten. 1,5 week mocht ik met de illusie rondlopen dat het inderdaad dit keer anders zou verlopen. Ik ben niet ziek. Zie je wel!

Natuurlijk wist ik in mijn achterhoofd, dat ik te vroeg aan het juichen was. Tijdens de zwangerschap van Isabella begon het drama zich vanaf week 9 te voltrekken. Om nu al de vergelijking te maken en de conclusie te vormen dat het dit keer anders was, dat was vals spelen.

Dit kon niet langer doorgaan. Ik wist dat ik veel te weinig vocht binnenkreeg. Zeker niet de minimale wenselijke hoeveelheid van 1,5 liter per dag. In de afgelopen weken heb ik meerdere keren met de verloskundige gebeld. Helaas kon ze weinig voor mij doen, enkel hopen dat het met een aantal weken sterk zou afnemen. Het stelde me niet gerust. De korte gesprekken gaven mij niets om aan vast te kunnen houden. ‘Het is naar voor je Layla, maar je bent wel overduidelijk in verwachting,’ waren de goed bedoelde woorden van mijn verloskundige. Helaas ging ik toch weer voor het ergste vrezen. Deze zwangerschap zal hetzelfde verlopen als mijn eerste. Negen maanden lang ziek zijn en niets wat kan leiden tot de oplossing voor de aanhoudende misselijkheid en het verschrikkelijke braken. Het was steeds meer een feit, ik ben de komende maanden opnieuw de overgeefspecialist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Search