skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Layla, New Blogger On The Block

Layla, new blogger on the block

Jij bent niet alleen, dat is de boodschap die wij iedereen die met ernstige zwangerschapsmisselijkheid en hyperemesis gravidarum kampt mee willen geven. En daarom geven we vrouwen die over hun ervaringen willen vertellen graag de ruimte om dat te doen. Vrouwen zoals Layla, die meer dan genoeg ervaring heeft met HG en daar graag over wil vertellen. De komende tijd blogt Layla voor stichting ZEHG, in dit blog stelt ze zich voor.

Dag dames,

Mijn naam is Layla, bouwjaar 1974.  Ik ben drie keer zwanger geweest en heb als beloning twee prachtige kinderen gekregen. Met de nadruk op beloning. Ik ben namelijk niet goed in zwanger zijn. Wat ik nooit had verwacht, laat staan over had nagedacht, is dat ik net als jullie val in de categorie “overgeefspecialisten”. Negen maanden lang, of het nu ochtend, middag, avond is, overgeven, misselijkheid totdat je eindelijk van narigheid s’nachts in slaap valt. Het is alweer wat jaren geleden, mijn jongste is 7 jaar oud, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.

Ik werk al tien jaar als baby- en kinderfluisteraar. In mijn praktijk begeleid ik baby’s, kinderen en hun ouders uit heel Nederland en België met uiteenlopende klachten. Als de reguliere zorg het niet meer weet, dan neem ik graag een kijkje onder water (op zielsniveau) om tot de kern van het probleem te komen. Informatie vertolken en deze eventueel linken aan een vorig leven, dat is mijn specialisatie en dagelijkse kost.

Voor mij is het een gegeven en een weten dat er meer is dan wij zelf waar kunnen nemen. Door mijn moeilijke zwangerschappen kreeg ik alle tijd om de negen maanden heel anders in te kleuren. Het contact met mijn kindjes die onderweg waren naar hun nieuwe leven was dubbel. Het zorgde voor enorme uitdagingen. Ik heb hierover een boek geschreven.

In eerste instantie was dat helemaal niet mijn bedoeling. Wel het boek, maar eigenlijk wilde ik een boek schrijven over ervaringen van zwangerschappen van andere moeders. Ik sprak na mijn laatste bevalling nooit meer over die vreselijke negen maanden.

Goed georganiseerd en met een duidelijke blauwdruk  voor mijn boek, ging ik naar mijn redacteur. “Ik vind het aardig interessant en indrukwekkend dat je zoveel ervaringen van moeders hebt weten te verzamelen. Maar ik vind het niet boeiend. Waarom lees ik niets over jouw eigen zwangerschappen?” vroeg mijn redacteur. Ik was met stomheid geslagen. 200 ervaringen, netjes in thema’s en hoofdstukken ingedeeld, werden met zijn conclusie in een beweging van de tafel geveegd. “Mijn zwangerschappen?” vroeg ik. “Ja precies, jouw zwangerschappen!” antwoordde mijn redacteur met nadruk. Het was muisstil. Ik voelde een brok in mijn keel, maar slikte deze weg. Even diep ademhalen, mezelf hervatten en dan zal ik hem uitleggen dat mijn zwangerschapservaringen absoluut geen boekmateriaal is. Dat had ik mij bedacht, maar ik kon ze niet tegenhouden, de tranen. Ze rolden over mijn wangen, terwijl ik mijn redacteur aan bleef kijken. Hoe professioneel ik alles had voorbereid, kat-in-het-bakkie-boekenplan onder mijn arm, deze vraag kwam hard en onverwacht aan. “Mijn zwangerschappen waren vreselijk, dat wil niemand lezen”, antwoordde ik. “Waarom waren ze zo erg?” “Ik was doodziek, overgeven, overgeven, uitdroging met als gevolg ziekenhuisopnames. Elke dag moest ik overleven. Ik had nog de hoop gehad dat het bij een tweede zwangerschap anders zou verlopen, maar deze was nog erger.” Mijn redacteur gaf mij een glimlach en een tissue en zei:”Dat vind ik juist ontzettend boeiend, ik wil het heel graag lezen. Jouw verhaal, met alles erop en eraan. Het hele overgeefspectakel!” Ik moest om hem lachen en snoot mijn neus. Het was de eerste keer dat ik over mijn nare en misschien wel zwaarste periodes uit mijn leven sprak.

Het eindresultaat is een prachtig boek met de titel; Wil jij mijn mama zijn? Vorig jaar september heb ik het boek gelanceerd en zelf uitgegeven. De komende twee blogs deel ik een hoofdstuk uit mijn boek. Dit zal een feest der herkenning zijn. Ik wens jullie veel leesplezier in mijn blogs!

Groeten,

Layla Cremer

Back To Top
×Close search
Zoeken