Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum

Het leven na HG (1) – Henrieke

Daar was ze dan. Na negen maanden overgeven, misselijkheid en vele andere ongemakken, was mijn dochter geboren. Het was mijn tweede zwangerschap, dus ik wist waar ik aan begonnen was. Toch was het weer al die maanden ontzettend afzien en keek ik enorm uit naar het moment dat ik haar in mijn armen kon sluiten. Want ik wist dat de hel waar ik in had gezeten dan voorbij was. Tenminste, dat is wat er gedacht wordt. Dat is wat de mensen in je omgeving denken en verwachten. En het klopt. De misselijkheid is inderdaad direct bij mij verdwenen. Maar dan ben je er nog niet.

Mijn HG zwangerschap was relatief gezien een milde HG variant. Ik ben maar twee keer in het ziekenhuis opgenomen geweest. De eerste keer toen ik 7 weken zwanger was en de tweede keer toen ik negen weken zwanger was. Ik heb het zonder sonde voeding kunnen doen en met 26 weken zwangerschap zat ik alweer op mijn gewicht van voor de zwangerschap. Ik heb niet de hele zwangerschap hoeven spugen, dat was na de vierde maand gelukkig gestopt. Voor de rest was ik alleen maar extreem misselijk. Het kan erger, veel erger. Ondanks dat ik het mild had, zag ik wel mijn spieren verschrompelen voor mijn ogen. De hele dag niets doen, op de bank liggen of in bed, dat breekt een lichaam op. Ik kreeg niet voldoende voedingsstoffen binnen en dat was goed te merken. Mijn energie was al snel verdwenen. Ik liep en voelde me als een oud vrouwtje. En dan moet je nog bevallen.

Ook daarmee had ik geluk. De bevalling ging snel. Na een uurtje was ze er al en was mijn misselijkheid verdwenen. Alleen mijn energie ook volledig. Ik was uitgeput. Niet alleen van de bevalling, maar ook van de zwangerschap. De complicaties van een HG zwangerschap zijn niet verdwenen zodra je bevallen bent. Helaas niet. Pas dan ga je merken wat die negen maanden van je gevergd hebben. Ik in ieder geval wel. Gedurende de zwangerschap zit je in een soort roes. Je houdt niets of met moeite iets binnen, dus is het logisch dat je zo zwak bent. Je doet niets anders dan liggen. Maar zodra je bevallen bent, is dat deel voorbij. De grote reden waarom je zo zwak was, is voorbij. Je houdt je kind in je armen, dus is er geen reden om nog zo weinig te kunnen. Dat is wat mijn hoofd mij vertelde en waar de rest van je omgeving ook enigszins vanuit gaat. Want dan begint het zware werk pas. Je bent moeder geworden en vanaf dat moment maakt het niet uit of jij zwak, ziek of misselijk bent. Je kind heeft je nodig en vooral in het begin voelt dat als 24 uur per dag.

Dat het leven na HG alles behalve makkelijk kan zijn, dat ga ik hier de komende periode vertellen. Door mijn ervaringen met jullie te delen, terwijl ik ze mee maak, hoop ik duidelijk te kunnen maken dat de impact van HG niet stopt zodra je bevallen bent.

Door: Henrieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Search