Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Fotocredit: Flickr See-Ming Lee
Fotocredit: Flickr See-Ming Lee

Mijn naam is Aletta (29 jaar). Onze dochter is nu 3 maanden. Helaas kreeg ik tijdens mijn zwangerschap te maken met HG.

Het begon rond 16 mei 2012. Ik was 6 weken in verwachting en kon niet meer tegen de geur van bijvoorbeeld shampoo, wasmiddel, koken etc.

De misselijkheid is toen begonnen. Ik werkte fulltime en het was vervelend om steeds naar het toilet te gaan om te spugen. Vaak begon de misselijkheid rond de middag. Ik voelde me erg beroerd.

In week 7 en 8 bleef de misselijkheid doorzetten, ik probeerde te eten waar ik trek in had maar bijna alles kwam er weer uit. Vanaf die tijd kon ik ook geen water meer verdragen, had dit al zoveel gespuugd dat ik het niet binnen kon houden. Ook thee (wat ik altijd veel dronk) kon ik niet meer zien. De misselijkheid werd steeds heftiger, inmiddels was ik 9 weken zwanger en begon mezelf steeds slechter te voelen. Contact opgenomen met de verloskundige en Emasafene gekregen, dit had geen effect, hield niks binnen, zelf een slok water of waterijsje spuugde ik weer uit. Ik begon me raar te voelen en op aandringen van mijn vriend contact opgenomen met de verloskundige. Zij heeft mijn plas getest op ketonen en ik bleek uitgedroogd te zijn, moest direct door naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een infuus met vocht en de medicatie Primperan.

Ziekenhuis
In het ziekenhuis bleef ik overgeven. Ook had ik ontzettend last van speekselvloed. Dit gebeurt vaak in combinatie met veel overgeven, speeksel is dan een voorbode van braken. Doordat ik veel moest overgeven, was er een constante speekselvloed. Dit kon ik op den duur niet meer doorslikken want dan moest ik meteen spugen. Ik ving dit op in washandjes, per dag gingen er tientallen doorheen.

Doordat ik in het ziekenhuis vocht kreeg toegediend bleef ik me redelijk voelen en kreeg ik het gevoel dat het beter ging. Na een paar dagen werd er geprobeerd de hoeveelheid Primperan af te bouwen. Helaas meteen een terugval, dus de Primperan weer naar oude hoeveelheid bijgesteld. Intussen was ik ongeveer 8 kilo afgevallen. Avondeten kon ik niet verdragen. Doordat ik zo vaak brood had moeten overgeven wilde ik dit ook niet meer. Voor het ontbijt en lunch nam ik 2 rijstkoeken met smeerkaas en een bakje vla of yoghurt. Ook kreeg ik vanaf toen flesjes Nutridrink om de juiste voedingsstoffen binnen te krijgen. Aan de artsen in het ziekenhuis merkte ik dat ze niet goed wisten hoe ze dit moesten behandelen, het was een kwestie van tijd. Want na week 13 zou het beter gaan, dan zou de piek van HCG voorbij zijn. Dit was een prettige gedachte, ik had iets om naar uit te kijken (niet wetende dat het na week 13 nog lang niet over zou zijn). In totaal heb ik bijna 2 weken in het ziekenhuis gelegen, bleef overgeven maar voelde me redelijk. Mocht naar huis met een infuuskastje met Primperan.

Donkere kamer
Het eerste weekend thuis bleek dat het nog helemaal niet goed ging. Omdat mijn vriend gewoon moest werken en overdag niet voor mij kon zorgen ben ik naar mijn ouders gegaan. Hier lag ik in een donkere kamer, ik kon niet tegen geuren, licht, tv kijken, visite, computeren, lezen of telefoneren. Alleen stilte en rust kon ik handelen. Het infuuskastje met Primperan heb ik er na 2 weken uit laten halen. Ik wist niet zeker of het effect had en ik wilde ‘t graag zonder medicijnen proberen. Natuurlijk kwam er meteen een terugval, daarom overgestapt op Primperan zetpillen. Na een aantal weken boven te hebben gelegen begon ik me steeds iets beter te voelen. Ik kon beneden op de bank zitten en een rondje door de tuin lopen. Moest nog ongeveer 3 keer per dag spugen.

Inmiddels was ik 17 weken zwanger. Ik voelde me dusdanig goed dat ik weer naar mijn eigen huis kon. De 5 weken bij mijn ouders heb ik als fijn ervaren, het was prettig dat er altijd iemand was om een emmertje te legen, washandje met speeksel te vervangen en om bijvoorbeeld een cracker te smeren.

Huismiddeltjes
Van allerlei kanten kreeg ik tips en adviezen, zoals slokjes cola, druppeltjes tabacum, ruiken aan zeepje, gember, licht therapie van acupuncturist (ik wilde geen naalden bij acupunctuur want had gelezen dat dit bevalling kon opwekken) etc. Maar niets hielp, ik bleef misselijk en overgeven.

Op 28 augustus, ik was intussen weer in ons eigen huis, hadden we de 20 weken echo. Ik zie mezelf nog zitten met een plastic tas om een emmertje, maar alles was goed met het kindje. Het groeide goed en was helemaal in orde. We kregen een meisje:)!

Het was iedere echo bizar te zien dat de baby het zo goed deed, en ik me zo beroerd voelde.

Ik had steeds hoop dat het beter zou gaan, eerst na 13 weken, toen na 16 weken, toen na 23 weken, etc. Maar deze hoop was keer op keer voor niets want ik bleef beroerd. Het ging wel geleidelijk iets beter. Op een gegeven moment accepteerde ik dat ik waarschijnlijk misselijk zou blijven totdat ze geboren zou worden.

Iets beter
De hele dag zat ik op de bank en ging iedere dag een rondje buiten wandelen met mijn vriend. Na verloop van tijd kon ik weer tv kijken en eventjes achter de laptop. Het lezen van een boek ging ook beter. De eerste keer samen met mijn vriend naar de AH voelde als een overwinning. De speekselvloed werd minder. Ik nam constant fisherman friends, tictac of andere zuigsnoepjes om de golven speeksel tegen te gaan. Door constant te slikken kon ik het verminderen. Zonder snoepjes en emmertje ging ik de deur niet uit.

Mijn vriend kookte met alle ramen open, ik kon niet tegen de geur en at waar ik trek in had, dit kon opeens andijvie zijn of pasta. Maar zodra ik ‘s avonds na het eten moest overgeven kon ik dat eten meteen niet meer verdragen. Gewoon brood kon ik niet eten, maar afbakbroodjes wel. Het had allemaal te maken met de structuur ervan. De structuur van gewone boterhammen maakte mij misselijk.

Overal geuren
Ook andere geuren kon ik niet verdragen, bijvoorbeeld de nieuwe kledingkast van Ikea, de geur van de koelkast, een luchtje bij een vriendin of de geur van wasmiddel. Daarnaast had ik het voortdurend erg warm, de verwarming mocht niet of nauwelijks aan. Warmte associeerde ik met misselijkheid.

De Primperan ging ik langzaam afbouwen, had het gevoel dat ik niet zeker wist of het hielp. Ik was toch misselijk en moest overgeven. Wilde proberen of ik ook zonder kon en bleef op hetzelfde niveau misselijk dus dan liever zonder pillen.

Begin november was ik 30 weken zwanger en nog steeds misselijk en beroerd. Mijn buik begon te groeien. Nu en dan ging ik op de fiets naar de stad om te winkelen. Ik kon weer genieten van korte bezoekjes van vrienden en vriendinnen. Het misselijke gevoel bleef constant aanwezig. Soms ging het een paar dagen redelijk en hoefde ik niet over te geven. Kreeg zin om de babykamer in orde te maken en babykleertjes te kopen. Dan ging het weer een paar dagen slecht en voelde ik me misselijk en moest veel overgeven.

Ik was de weken aan het aftellen en keek erg uit naar de uitgerekende datum 12 januari. Dan zou ik me weer normaal voelen en alles weer kunnen doen.

Behalve de misselijkheid had ik geen zwangerschapskwalen.

In de periode dat ik zo beroerd was had ik geen behoefte aan verhalen over zwanger zijn, de roze wolk waarvan ik hoorde was bij mij totaal niet aanwezig. Maar ondanks dat ik me zo beroerd voelde ben ik geen enkele dag chagrijnig geweest. Ik bleef vrolijk en we hebben veel gelachen. Ik denk dat dit mij er doorheen heeft gesleept.

Ik kon nog steeds geen water drinken, moest daarvan spugen. Dronk vers sap van AH, en ijskoude spa fruit cactus. Op den duur at ik als avondeten alleen nog zuurkool stamppot, dit kon ik goed binnenhouden en als toetje een grapefruit.

Kerstkindje
Op tweede kerstdag, ik was inmiddels 37 weken zwanger, is onze dochter Cato geboren. Wat was het een verrassing dat ze eerder kwam. Eerste kerstdag zaten we ‘s avonds nog bij mijn schoonouders en de volgende ochtend na een snelle bevalling is ze geboren. De misselijkheid was direct verdwenen. Ik voelde me zo ontzettend anders en beter dan ik me in al die voorgaande maanden had gevoeld. Opeens was er echt een hongergevoel, dit had ik al die maanden niet meer gehad. Ik kon weer tegen de geur van eten. Al die maanden had ik een soort grauwe gloed in mijn gezicht, deze was ook snel verdwenen. Kreeg weer kleur op m’n wangen en voelde me geleidelijk weer normaal. Wat had ik uitgekeken naar dit moment.

Herkenning
Pas een paar weken na de geboorte van onze dochter heb ik op de website steunpunt HG gekeken. Mijn vriend en ouders hadden hier al eerder informatie ingewonnen, maar ikzelf had geen behoefte om iets te lezen over misselijkheid. Hier werd ik alleen maar zieker van. Maar wanneer ik nu verhalen lees herken ik heel veel dingen en ben ik blij te lezen dat ik niet de enige ben die hier last van heeft gehad. Het gevoel van herkenning is prettig.

Mijn zoontje wordt over twee weken alweer 3 jaar. Dus het is best lang geleden.

De eerste 3 maanden van mijn zwangerschap was ik wel misselijk maar het ging. Ik had ook nog een kindje van 2  jaar dus ik moest wel door blijven gaan.

Maar in de vierde maand begon de ellende. Ik kon geen eten meer binnen houden. Soms was het zo erg dat een klein slokje water er weer uit kwam.  Ik snapte er niks van want ik had dorst en honger maar zodra ik iets at of dronk kwam het eruit. We waren op vakantie in het buitenland, dus een bezoek aan de dokter hebben we uitgesteld totdat het echt niet meer ging met mij. Ik was zo verzwakt dat de dokter op bezoek kwam in ons vakantiehuisje.

Op vakantie in het ziekenhuis
Na een aantal onderzoeken werd duidelijk dat ik naar het ziekenhuis moest met een ambulance! Gelukkig heb ik de dokter zover gekregen dat mijn man en ik met de auto naar het ziekenhuis mochten rijden. Ondertussen waren opa en oma vanuit Nederland gekomen om onze dochter op te vangen. In het ziekenhuis aangekomen werd er een echo gemaakt, gelukkig was met de kleine alles goed. Ik werd direct aan het infuus gelegd en kreeg allerlei medicatie via het infuus. Na een aantal dagen kon ik wel wat eten en drinken binnen houden.

Na 1 week in in het ziekenhuis gelegen te hebben wilde ik graag naar huis. Gelukkig begreep de dokter dat maar ik moest me wel gelijk melden in het ziekenhuis in Nederland. Ook daar heb een week in het ziekenhuis gelegen en werd uiteindelijk naar huis gestuurd met zetpillen tegen de misselijkheid. In een zwangerschap hoor je aan te komen maar ik viel af! Mijn kleding ging steeds wijder zitten! Gelukkig had ik een gynaecoloog die heel zorgzaam was en mij serieus nam. Zodra ik aangaf dat het niet ging werd ik weer opgenomen en aan het infuus gelegd. Mijn lever en nierfunctie verslechterde, dus moest ik ook echt opgenomen worden.

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit
De laatste maanden van mijn zwangerschap ben ik ziekenhuis in en uit geweest. Gelukkig groeide mijn zoontje ondanks alles goed. Doordat ik zo vaak in het ziekenhuis lag kreeg ik ook nog eens een trombose been! Uit eindelijk heeft de gynaecoloog besloten om mijn zoontje ruim 3 ½  week eerder te halen. Zoals de gynaecoloog het zei; “Je lichaam kan de zwangerschap niet aan, het wordt te gevaarlijk voor jou”. Gelukkig had ik een geweldige gynaecoloog, maar ik weet ook dat veel artsen (gynaecologen) het op psychisch schuiven. Ik kan me daar totaal niet in vinden. Ik heb werkelijk alles geprobeerd om te kijken wat ik wel kon eten en drinken.

De kans is zeer groot dat ik dit bij een volgende zwangerschap weer krijg. Bij mijn eerste zwangerschap ben ik ook behoorlijk misselijk geweest de eerste 3 maanden, maar als ik voldoende rust nam en oplette wat ik at ging het goed. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad. Mijn dochtertje moest mij tekens missen als ik weer eens in het ziekenhuis lag. Mijn man had zijn werk natuurlijk. Gelukkig heeft hij heel veel steun gekregen van zijn baas. Ook de opa’s en oma’s hebben enorm geholpen! Ik vind dat de meeste artsen er te weinig begrip voor hebben en dat er meer bekendheid moet komen.  Je vraagt er niet om, het overkomt je! Ondanks alles heb ik wel genoten van mijn zwangerschap. Je weet waar voor je het doet en dat gaf mij de kracht om te blijven en drinken ondanks dat het eigenlijk er toch weer uit kwam!

Mocht je zelf de behoefte hebben je verhaal te delen, neem dan even contact met ons op! Alle soorten verhalen zijn welkom – HG kent vele vormen en de ervaringen lopen sterk uiteen.

Jouw verhaal kan andere vrouwen helpen om meer inzicht te krijgen in wat ze overkomt en zich gesteund te voelen. We horen graag van je!

Search