Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum

Leven na HG (3) – Henrieke

Begrip vs onbegrip

Dat HG een impact heeft op je zwangerschap, dat mag inmiddels wel duidelijk zijn. Dat het ook een enorme impact heeft op jou als persoon, dat probeer ik met dit blog duidelijk te maken. Ik heb regelmatig geprobeerd uit te leggen hoe het voelt om HG te hebben. Uit te leggen waarom ik niets anders kon dan op de bank liggen, of in bed. Waarom ik nauwelijks met mijn dochter kon spelen en waarom ik regelmatig wenste dat ik niet zwanger was. Maar zelfs bij de professionals in de gezondheidszorg, de ervaringsdeskundigen op het gebied van zwangerschap en geboorte, zelfs daar kunnen HG patiënten op ontzettend veel onbegrip stuiten. Mijn hele zwangerschap heb ik geprobeerd die onbegrip weg te nemen en voor mijn gevoel is dat redelijk gelukt. Echter had ik niet verwacht ook nog ná mijn zwangerschap op veel onbegrip te stuiten.

Het is logisch dat je als HG patiënt niet direct beter bent na de bevalling. Je bent negen maanden ziek geweest. Je lichaam moet herstellen. Van de HG, van de zwangerschap en van de bevalling. Na mijn eerste zwangerschap was ik een stuk sneller hersteld. Maar toen had ik ook geen kind van bijna 3 jaar rondrennen, dolblij dat mama niet meer ziek was. Toen kon ik slapen zodra de baby sliep en kwam ik toe aan de rust die mijn lichaam zo hard nodig had. Dat het nu langer duurt, dat vind ik begrijpelijk. Maar ik merk duidelijk dat veel mensen niet snappen waarom het zo lang duurt. Dus mag ik het opnieuw gaan uitleggen, opnieuw proberen begrip ervoor te krijgen.

Overlevenden van HG (inderdaad ik zeg overlevenden, want er overlijden nog steeds vrouwen aan de gevolgen van HG), kunnen last krijgen van onder andere problemen met hun zelfbeeld, met intimiteit, met schuldgevoel en problemen met voedsel. Maar het gaat veel verder dan dat. Vrouwen die HG hebben gehad kunnen ook last krijgen van het traumatisch stress syndroom. Het overleven van HG word door artsen ook wel eens omschreven als het overleven van levens bedreigende gebeurtenissen. Want dat is HG in principe. Het bedreigt het leven van de moeder én het leven van je kind. Het is dan ook alleen maar logisch dat dit een enorm effect op je leven heeft. Kijk voor meer informatie over HG en PTSD maar eens op de website van de HER foundation: http://www.helpher.org/hyperemesis-gravidarum/complications/post-traumatic-stress.php (in het Engels). Het heeft mijn ogen zeker geopend en me doen beseffen dat ik het inderdaad onderga als een zeer traumatische ervaring.

Maar hoe moet je dat omschrijven aan iemand? Zelf heb ik veel problemen met mijn zelfbeeld. Tijdens mijn zwangerschap was ik maar een schim van de vrouw die ik echt ben. Ik heb moeite om positief naar mezelf te kijken. Daarnaast heb ik een flink gebrek aan energie, ben ik constant moe, zijn mijn spieren tijdens de zwangerschap flink verzwakt, is mijn hormoonhuishouding volledig van slag en kunnen mijn hersens complexe zaken niet meer aan. Vooral dat laatste zorgt voor veel problemen. Voor mijn zwangerschap was multi-tasken totaal geen issue. Maar nu kan ik maar 1 taak tegelijk doen. Zodra er iets anders bij komt, hoe klein ook, dan voelt het alsof ik kortsluiting heb in mijn hoofd. Ik kan de informatie niet meer verwerken en word daardoor zeer geïrriteerd. Ik ben verre van mezelf en dat is soms erg moeilijk om te behappen. Ik probeer het zo min mogelijk te laten merken aan de buitenwereld. Puur vanwege het onbegrip. Omdat ik niet de vragen wil beantwoorden over hoe lang het nog gaat duren, over of het nog steeds zo is, of ik niet dit moet doen, of dat moet doen. Ik doe wat ik kan en de meeste gevallen zelfs meer. Ik probeer een moeder te zijn voor mijn twee meiden, een vriendin voor mijn vriend en het huishouden te runnen. Maar ondertussen zit ik te worstelen met mijn zelfbeeld, met mijn schuldgevoel, met mijn gebrek aan energie en met mijn hormoonhuishouding.

Dat het niet uit te leggen valt, dat maakt het een stuk lastiger. Ik kan het wel gaan vergelijken met het herstelperiode na een heftige griep of een ernstige ziekte. Maar het gevoel is niet te omschrijven. En ik besef me heel goed dat ik met dit blog een heel negatief beeld geef van het leven na een HG zwangerschap. En ja, voor mij is het momenteel heel zwaar en zijn er veel negatieve gevolgen. Zo is het gelukkig niet voor iedereen. En zullen er ook genoeg mensen zijn die wel begrip hebben en wel weten hoe het is om je zo te voelen. Ook ik ervaar hier en daar wel begrip, maar ik ben nu 4 maanden verder en het is duidelijk dat mijn omgeving het zat begint te worden. Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Ik heb twee prachtige dochters en mijn vriend en ik zijn alleen maar dichter naar elkaar te gegroeid. Want ik heb me volledig voor hem bloot moeten geven. Alle schaamte heb ik opzij moeten zetten en dat lukt alleen als je de ander 100% vertrouwd. Want hij zat naast me wanneer ik voor de zoveelste keer boven de wc hing. Hij rende naar de supermarkt zodra ik ook maar zin in iets had. Want wie weet hield ik dat wél binnen. Hij troostte me wanneer ik het niet meer zag zitten. En geloof me, dat was heel erg vaak. Hij nam de zorg voor mijn oudste dochter op zich, voor het huishouden en voor mij. En dat terwijl hij gewoon een fulltime baan heeft. Hij hielp me met douchen en waste me toen ik daar zelf niet meer toe in staat was. Hij was de hele zwangerschap mijn rots, en dat deed hij zonder ook maar 1x te klagen. Ja, het was zeker weten ook heel zwaar voor hem en natuurlijk zat hij er ook wel eens doorheen. Dan treurden we samen om het gebrek van die roze wolk. Maar hij deed alles met liefde en ik zal zonder enige twijfel hetzelfde voor hem doen. Hij heeft in mijn ogen onze relatie flink verstevigd en een onbreekbaar fundament gegeven. Dus het cliché blijft waar en het is echt allemaal de moeite waard. Begrijp me niet verkeerd, ik zou het voor geen goud nog een keer doen. Daar zou ik dan aan ten onder gaan en mijn gezin ook. Maar wat ik nu heb, dat zou ik echt niet willen missen.

door: Henrieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Search