Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom “ZEHG”? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Hand Sweet Hands Papa Baby Happy Human

De man van een vrouw met HG…

Wie mij een paar jaar geleden gevraagd had of ik wist wat ‘HG’ was, had een ontkennend antwoord gekregen. Wie gezegd had dat er vrouwen zijn die van de zwangerschap zo misselijk worden dat ze opgenomen moeten worden of een sonde krijgen, had uiteraard een meelevende reactie gekregen – vervelend hoor, en ja, vrouwen zijn wel vaker misselijk als ze zwanger zijn. Gaat vanzelf weer over, toch?
Inmiddels ben in (nou ja, mijn vrouw Marion natuurlijk) twee HG-zwangerschappen verder. Twee perioden van misselijkheid verder, drie ziekenhuisopnamen, veel extra huishoudelijk werk, en (gelukkig!) ook twee prachtige kinderen! In dit stukje wil ik kort wat ervaringen opschrijven.

Zwanger!
Eerst maar even bij het begin beginnend: Marion en ik trouwden in 2013. Ik werk parttime als leerkracht (basisonderwijs) en daarnaast als musicus (organist, pianist en dirigent). Dat laatste betekent dat ik de zaterdagavonden vaak weg ben voor een concert ergens in het land, en dat de doordeweekse avonden behoorlijk gevuld zijn met koorrepetities.
Vlak na ons trouwen werd Marion zwanger, en vrijwel meteen werd ze misselijk. Dat hoort erbij, denk je dan, dat gaat met een paar weken weer over. Na twaalf weken, toch? Of was ’t nou twintig? Het bleek niet over te gaan, en vrij onverwacht werd Marion in het ziekenhuis opgenomen: volledig uitgedroogd. In dat ziekenhuis kreeg ik ook de eerste foldertjes over HG, die ik eerst wat sceptisch maar met steeds meer herkenning las. Zou ze echt dat hebben?

Het vervolg van de zwangerschap bleef Marion dagelijks heel veel, overgeven en daarbij ook conditie verliezen. Weggaan werd steeds lastiger, evenals de huishoudelijke taken. Eten koken (en het ook nog opeten!) werd een drama.

Geboren!
Na ruim 8 maanden werd onze dochter Julie geboren. Het cliché klopt dan wel: als je zo’n prachtige dochter in handen hebt, vergeet je (in ieder geval voor dat moment) alle ongemakken – komt nog bij dat je als vader sowieso wat gemakkelijker door een bevalling heen komt dan als moeder…
Toen Marion na ruim twee jaar weer zwanger werd, wisten we dat de kans dat ze weer HG zou krijgen, groot was. Inderdaad kreeg Marion weer heftige klachten: ze was al misselijk voor dat de test een positieve uitslag gaf. Ook hier bleef Marion de hele zwangerschap overgeven, en is ze twee keer opgenomen wegens uitdroging. Grote verschil met de vorige zwangerschap was dat er echter nu ook een dochtertje was waar voor gezorgd moest worden!

Opnieuw zwanger
Praktisch heeft de laatste zwangerschap op het gezin veel meer impact gehad. Marion probeerde nog zoveel mogelijk thuis de boel draaiend te houden, maar dat was lang niet altijd mogelijk. Vaak moest ik na een dag werken thuis nog eten koken, het huis opruimen, wat schoonmaken (kan Marion veel beter) en zorgen dat Julie op bed lag voordat ik weer weg ging. Als ik een concert moest geven, kwam het vaak voor dat ik Julie daarvoor bij mijn (schoon)ouders bracht en ze daarna weer ophaalde. Wat dit voor Julie betekende, merkten we na de ziekenhuisopnamen (ze ‘hoefde’ Marion even niet meer) maar merk ik ook nu: Julie is veel aanhankelijker aan mij dan aan Marion. Tijdens de zwangerschap luisterde Julie vaak ook slecht naar Marion: als ik naar koorrepetitie was, kwam Julie uit bed, liep ze langs Marion die beroerd op de bank lag, zei ze “Ik luister lekker toch niet naar jou” en ging ze in een hoek van de kamer zitten spelen…

Natuurlijk zijn de praktische ongemakken het ergste niet – het is niet zo’n probleem als ik wat vaker kook, stofzuigen kan ik ook wel, was vouwen doe je ’s avonds na koorrepetitie nog even snel en de mand strijk kan je gelukkig wekelijks door iemand anders laten doen. Wat moeilijker was, was dat het onderhouden van de sociale contacten lastiger werd, zeker in combinatie met mijn concerten. Even wat mensen meenemen naar huis of op de koffie vragen was er niet meer bij. Verjaardagen of andere bezoeken werden regelmatig afgezegd. Naar veel activiteiten ging ik alleen (of met Julie) heen. Overigens: des te meer waardering heb ik voor het feit dat Marion nog wel als verrassing mijn verjaardag organiseerde – nogmaals bedankt schat!

HG afsluiten
Na de tweede bevalling (een prachtige zoon, Alexander) merkte ik dat het HG-verhaal nog niet zomaar afgesloten was. Marion gaf dan wel niet meer dagelijks over, ze bleef moe, uitgeput en vaak ook uitgeblust. Alle activiteiten bleven energie vergen, de gezamenlijke avondmaaltijd lag ze toch nog vaak op de bank (te moe) en de zorg voor de kinderen bleef heel inspannend. Ook haar stemming was nog al eens ‘down’.

Al met al waren de twee zwangerschappen niet gemakkelijk, integendeel. En natuurlijk is dat te relativeren door te zeggen dat Marion er heel veel meer last van had dan ik (en die nuance wil ik ook graag aanbrengen!) maar dat het impact op je gezin, je relatie en je omgeving heeft, is niet te ontkennen.
En desondanks: terugkijkend zie ik ook dat het ons dichter bij elkaar gebracht heeft, ben ik blij dat ik voor Marion mag zorgen (nog steeds!) en ben ik ontzettend dankbaar voor onze twee geweldige kinderen Julie en Alexander!

Geschreven door Jan Peter

Foto: Max Pixel (CC0)

Search