skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
37 Jaar Geleden HG…

37 jaar geleden HG…

Niet alleen de vrouwen van tegenwoordig lopen tegen HG aan. Deze week ontvingen we bericht van een moeder die 37 jaar geleden voor het eerst zwanger was. Ook zij had HG en zelfs nu nog denkt ze soms terug aan hoe zwaar die periode was.

“Ik heb drie kinderen waarvan de oudste al 37 jaar is en ik merk dat dit onderwerp me nooit los laat. Ik heb drie hele vervelende zwangerschappen gehad met elk zeven maanden ernstige misselijkheid, heel veel overgeven en de hele tijd zo’n vervelende metaalsmaak in de mond. De eerste maand begon het nog niet en de laatste maand was het over. Wat heb ik me toen vaak alleen/ziek/ellendig gevoeld en aan mezelf getwijfeld.

Ik sleepte me ’s morgens tussen twee overgeefbuien door naar mijn werk, want zwanger zijn was een “gezonde” ziekte 🙁 Collega’s merkten direct dat er iets met me was, want ik zag er ook niet uit. Ik liet me thuis vaak huilend en doodmoe op de bank vallen waarna mijn man het eten kookte. Waarna ik er iets van at en onmiddellijk naar het toilet stormde. De deur van de keuken en het toilet stonden standaard open. En daarna nog iets probeerde te eten wat slecht lukte.

Het eten ging zo moeizaam en ik viel af in plaats van dat ik aankwam. De verloskundige zei steeds dat ik eronder leed, maar dat het met mijn kindje goed ging en dat was het belangrijkst. Met de eerste zwangerschap kreeg ik nog een fikse bloeding waarna we dachten dat het op een miskraam uit zou lopen. Dit viel gelukkig mee want er was waarschijnlijk een ader geknapt door het vele overgeven. We waren zó blij om op een echo het spartelende kindje te zien en dat niet alles voor niks was geweest. Bij de eerste zwangerschap heb ik nog geprobeerd om alles te eten, omdat ik mijn voedingstoffen binnen wilde krijgen. Maar het tweede en derde kindje zijn groot geworden van havermoutpap, het enige vaste voedsel wat ik binnenhield.

Ik wilde van kleins af aan al graag kinderen maar vond zwanger zijn zó erg. Ik kon na jaren nog jaloers zijn op vrouwen die zich nooit beter hebben gevoeld en stralend zwanger zijn. Wat een impact heeft het lichamelijk én geestelijk op me gehad. Een verloskundige die helemaal verbaasd was dat ik na de twee eerste zwangerschappen nog terugkwam met een derde kindje in mijn buik. Een derde zwangerschap die nog zwaarder was dan de andere twee omdat er al twee kinderen rondliepen en ik ook nog bekkeninstabiliteit kreeg. Negen maanden waarin ik mijn man nauwelijks zag omdat ik op bed ging wanneer hij thuis kwam en eraf ging als hij het huis verliet. Mijn vader en moeder en een vriendin die veel voor me deden. Na het derde (ook zeer gewenste) kindje is mijn man binnen 6 weken gesteriliseerd, omdat hij wist dat ik er bij een volgende zwangerschap geestelijk en lichamelijk aan onderdoor zou gaan.

Bij het derde kindje had ik van tevoren al verwacht weer zo ziek te worden en dan denk je: Wat zijn nou zeven maanden op een heel mensenleven. Maar wat was het weer moeilijk wanneer je er middenin zit. En ik vind het nog steeds een wonder dat onze relatie is blijven bestaan, want er was toen niet veel gezelligheid in huis te vinden. Hij deed alles alleen met de twee oudste kinderen en het leven was voor hem even alleen maar eten, slapen en werken. Onze oudste dochter heeft intussen twee kindjes en wat was ik blij dat zij geen last van misselijkheid had! Na de geboorte van mijn kinderen was het ook direct over, kreeg ik het lekkerste kopje koffie ooit, was ik zo gelukkig en voelde ik me de koningin van het huis. Ik vermoed dat het te maken heeft met hoe gevoelig je bent voor hormonen. Mijn beide zussen hadden er ook last van en mijn moeder had het alleen ’s morgens bij één van de zes zwangerschappen. En we hebben (hadden) ook allemaal veel last van opvliegers tijdens de overgang. Wat een ellende is het geweest en wat fijn dat jullie zo’n website hebben opgericht. Was die er in mijn tijd maar geweest!!! Ga vooral hiermee door en fijn om dit even van me af te hebben kunnen schrijven…”

Dank u wel voor uw mooie verhaal! Dat wij met Stichting ZEHG voor u nu nog het verschil mogen maken, vinden wij echt fantastisch!

Back To Top
×Close search
Zoeken