skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 1)

Blog HG is keihard (deel 1)

Het begin van een zwangerschap met Hyperemesis Gravidarum…

De ochtend van dé test, was ik alleen thuis. Snel voor mijn werk gedaan, want ik wilde het zeker weten. Ik was net een paar weken gestopt met de anticonceptiepil, had nog geen menstruatie gehad en ik voelde me niet lekker. Al een aantal weken was ik snel moe en had hartkloppingen. Dat laatste heb ik vaker en de moeheid? Het zal wel door mijn twee nieuwe banen komen. Ik hoorde een stemmetje in mijn hoofd die zei: je bent zwanger, maar eerdere testen waren negatief en misschien hoorde ik dit stemmetje alleen maar omdat ik heel graag zwanger wilde zijn. Tijdens het wachten op de uitslag, bedacht ik me dat ik de avond ervoor had gezegd dat we misschien toch moesten wachten, tot ik me weer beter voelde. Maar ineens verschenen er twee streepjes in beeld: ZWANGER. Op het werk deed ik nog een test: ZWANGER. Ik kreeg kriebels in mijn buik van deze kleine baby! De hele dag heb ik nagedacht, hoe ik Sander dit nieuws kon vertellen. Een klein cadeautje bracht het grote nieuws en samen draaiden we een rondje door de keuken. Hij was net zo blij als ik, gelukkig!

De eerste week dat ik het wist, vond ik het één grote roze wolk! Ik was zo blij dat dit ons gegund was. In onze omgeving zijn er meerdere verhalen waarbij het niet wil lukken en wij? Wij hadden het geluk dat het heel erg snel ging en niets op zich liet wachten. De moeheid en hartkloppingen nam ik voor lief. Het kon altijd erger en ik vertelde de verloskundige dat ik verder geen klachten had toen ik de afspraak voor de eerste controle maakte.

De roze wolk werd kleiner toen de misselijkheid en het overgeven na één week begon. Ik moest me één dag ziek melden op het werk en ik vond het vre-se-lijk. Toen ik de volgende dag nog even misselijk en wit aan de koffietafel zat op het werk, zei een collega: kom maar niet te dicht in de buurt, met deze griep wil ik niet besmet worden. Ik moest ervan glimlachen en wist dat waar ik last van had, niet besmettelijk was. De misselijkheid werd minder en ik dacht bij mezelf: deze twee dagen dat overleefde ik wel.

Maar het bleef niet bij deze twee dagen. De misselijkheid, het overgeven, het kwam keihard terug. Ik rende op mijn werk naar de wc om daar te kunnen overgeven, waardoor ik besloot mijn werkgevers en collega’s in te lichten. Ik was toen ongeveer 6 weken zwanger van deze kleine baby.

Daarna bleef het slechter gaan. Het overgeven kwam steeds vaker voor en ik hield steeds minder eten binnen. Opnieuw meldde ik me ziek op het werk en heb in het weekend zelfs de huisartsenspoeddienst gebeld of ik alsjeblieft wat kon krijgen. Ik kreeg Emesafene, een vriendin van mij had hele goede ervaringen hiermee. Helaas, bij mij had het geen effect. Ik bleef overgeven, kon niet aan het werk en voelde me schuldig. Stelde ik me aan? Hoezo kon ik niet naar mijn werk? Bijna elke zwangere vrouw is toch misselijk in het begin? Ik had het flink onderschat.

Van de huisarts mocht ik Primperan proberen, naast de gembercapsules, gemberthee, Antagel, accupunctuur, reisbandjes en alle goed bedoelde adviezen van iedereen, inclusief internet. Het  had allemaal geen effect en de slaapkamer werd de ruimte waar ik de meeste tijd doorbracht. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest en wat zat ik er doorheen…

Meer lezen? Binnenkort komt het vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken