skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 2)

Blog HG is keihard (deel 2)

Het eerste ziekenhuisbezoek, waar er nog meer zouden komen…

Na mijn ziekmelding ben ik wel weer een paar uurtjes per week aan het werk gegaan. Hoe slecht ik me ook voelde, hoe erg ik er ook doorheen zat. Ik wilde me niet laten kennen en ook mijn schuldgevoel speelde hierin mee. Ik moest en zou laten zien dat ik het allemaal wel aankon. Ik was tenslotte zwanger, niet doodziek. Al voelde ik me soms wel zo, maar ‘zwangerschap is een gezonde ziekte’ hoorde ik meerdere keren. Het zal er wel bij horen en het gaat weer over, dacht ik. En elke week werd ik drie dagen per week gebracht en gehaald naar en van mijn werk, want autorijden terwijl ik me zo beroerd voelde, dat durfde ik niet aan. Het kostte me al mijn energie en alle andere dagen had ik nodig om die week daarop weer naar mijn werk te gaan.

Tot de dag van mijn eerste opname. Ik werd wakker, bleef ieder kwartier gal spugen en ik kon niet meer. Ik had geen energie meer om dit op te vangen. Toen ik belde met de doktersassistente, liet ze me binnen een uur bij een vervangend huisarts op het spreekuur komen. Half aangekleed met spuugemmer gingen Sander en ik naar de huisarts. Het was teleurstellend, maar te zwak om er tegenin te gaan heb ik me naar huis laten sturen met opnieuw Emesafene (wat niet geholpen had) en de opmerking dat een zwangerschap 40 weken duurde en of ik hier inmiddels anders over dacht? Sander was woedend.

Toen hij de medicatie ophaalde, besefte ik me dat ik het niet meer vol kon houden. Ik ben teruggegaan naar de doktersassistente, heb gehuild aan de balie en moest daar voor het eerst toegeven dat ik het niet meer aankon. Ik wist niet dat accepteren zo moeilijk was! De huisarts riep ons opnieuw binnen en in overleg met de gynaecoloog mocht ik naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis stopte het braken niet, bleken er ketonen in mijn urine te zitten en kreeg ik een infuus volgens het ‘hyperemesis gravidarum protocol’. Tenminste toen het infuus er eindelijk in zat. Door Zofran toe te voegen aan het infuus, stopte het braken en mocht ik aan het einde van de dag weer naar huis als er geen ketonen meer in mijn urine zaten. Dit bleek zo te zijn, maar ik moest de volgende dag wel teruggekomen voor controle en zo nodig opnieuw een infuus. Het infuus gaf alleen geen verlichting van mijn extreme moeheid en die avond moest Sander me nog meer dan anders ondersteunen om naar bed te komen.

De volgende dag waren we opnieuw in het ziekenhuis. Mijn urine werd gecontroleerd en de ketonen waren zo minimaal dat ik niet opnieuw aan het infuus hoefde. Ha, dacht ik! Zie je wel? Nu is het tijd om erbovenop te komen. Ik was toen ongeveer 13 weken zwanger en had uitgekeken naar het moment dat de 12 weken voorbij waren, want dan zouden de klachten voorbij zijn toch? Het tegendeel bleek waar.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken