skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 3)

Blog HG is keihard (deel 3)

Hyperemesis Gravidarum is keihard – Accepteren kun je leren, zeggen ze

In de weken na mijn eerste opname veranderden mijn klachten weinig. Ondanks de Zofran in tabletvorm bleef ik braken. Het braken was in mindere mate en op goede dagen kon ik zelfs wat eten. Maar veel te weinig om voldoende aan te sterken. Ik bleef tegen mezelf zeggen wat de gynaecoloog had gezegd: ‘’Het hoeft niet zo te zijn dat dit de hele zwangerschap duurt, maar het is moeilijk om te zeggen wanneer het beter wordt. Bij sommigen is het na 12 weken, na 14 weken, na 16 weken, na 18 weken of na 20 weken.’’  Ik vond het lastig om niet te weten wanneer het zou stoppen, maar het zou stoppen. Want ‘’in de meeste gevallen duurt het niet de hele zwangerschap’’ en ik vertrouwde daarin absoluut op mijn gynaecoloog.

Inmiddels hadden we ook een rolstoel gehuurd. Door de hele situatie kwam ik amper buiten, maar toch vond ik de rolstoel een grote stap. Een hele grote stap om nog meer te accepteren dat ik afhankelijk was. Sander hielp me al met aankleden (voor zover ik dat deed), douchen en ook het huishouden deed hij volledig alleen. Maar doordat ik weer naar buiten kon, bleek het huren van een rolstoel een hele goede keuze! Het deed me goed om andere dingen te zien dat de vier muren van onze slaapkamer en de badkamer.

In de weken die volgden bleef ik erg afhankelijk. Ik lag nog steeds veel op bed en had overal hulp bij nodig. Alleen op de trap naar boven lopen? Doodeng. Douchen terwijl er niemand bij mij in de badkamer was? Echt niet.

Een lastige bijkomstigheid vond ik de gesprekken bij de bedrijfsartsen. Omdat ik twee banen had, moest ik ook twee bedrijfsartsen bezoeken. Ik vond het spannend. Ik was nog nooit bij een bedrijfsarts geweest en had geen idee wat ik moest verwachten. De hele situatie was ook voor mij nieuw en ik had nog steeds de hoop dat mijn klachten over zouden gaan. Ik had nog even tot de 20 weken die de gynaecoloog als uiterste had genoemd. De gesprekken gingen trouwens erg goed. Beide bedrijfsartsen hadden veel begrip voor de situatie en het stelde me gerust.

Het was dan ook een grote teleurstelling toen bleek dat één van mijn werkgevers mijn contract niet zou verlengen. Mijn contract liep af en doordat ik al zo vroeg in de ziektewet kwam, maakte ik onvoldoende uren om mijn opleiding (die ik via hun volgde) af te ronden in de tijd die hiervoor stond. Laat het duidelijk zijn dat mijn werkgever deze keuze niet heeft gemaakt, omdat ik zwanger was of vanwege de bijkomende klachten. De keuze is gemaakt, omdat ik mijn opleiding niet kon behalen binnen de tijd die ervoor stond en mijn werkgever heeft zelfs aangegeven dat ik na mijn zwangerschap terug kon komen. Maar mijn teleurstelling werd hierom niet minder. Toch probeerde ik het positief in te zien. Hierdoor kon ik me richten op mijn andere werk en besloot, zodra het kon, mijn werk elke week te bezoeken. Ik wilde vooral graag contact houden met mijn collega’s. Waarom? Hoe slecht ik me ook voelde, hoe afhankelijk ik ook was, ik voelde me nog steeds schuldig . Ik wilde dolgraag weer aan het werk en beloofde mezelf dat ik alles zou doen om dat de realiseren. Want accepteren dat dit het was? Nooit.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken