skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 4)

Blog HG is keihard (deel 4)

Als er geen opties meer lijken te zijn…

Ik bleef moeite houden met het idee dat ik mijn situatie moest accepteren en op de momenten dat ik het zwaar had, was ik vaak boos op mezelf. Waarom heb ik dit? Waarom voelt het zo oneerlijk? Juist terwijl deze kleine baby in mijn buik zo gewenst en geliefd is.

Gelukkig had ik meerdere lieve verloskundigen die alles wilden doen om het voor mij draagbaarder te maken. Vaker op controle? Geen probleem, ik mocht altijd bellen. De verloskundige gaf aan dat dit geen gewone zwangerschapsmisselijkheid meer was, maar hyperemesis gravidarum. Haar woorden zorgden voor opluchting. Ik wist wat hyperemesis gravidarum was. Ik had erover gelezen. Ik had mezelf erin herkend, maar niemand benoemde het. Tot dat moment. Tijdens dezelfde controle besloot ze me opnieuw door te sturen naar de gynaecoloog. In alle weken had ik regelmatig contact gehad en om adviezen gevraagd. Inmiddels konden zij geen opties meer aanbieden en omdat ik bleef afvallen en zo weinig energie had, leek dit de beste keuze. Ik hoefde niet direct gezien te worden. Ik was niet uitgedroogd en onze kleine baby deed het heel goed. Gelukkig!

De dag van de controle bij de gynaecoloog begon zoals alle anderen. Wakker worden –  braken – rustig aan doen – wat proberen te drinken – proberen uit bed te komen en weer een ziekenhuisbezoek. We bespraken met de gynaecoloog de opties die ik nog had. Zij wilde niet direct starten met sondevoeding en ik begreep haar. Maar ik vroeg mezelf af: zijn er nog wel opties? Op haar verzoek zou ik de volgende dag door een diëtiste gezien worden, die verder zou bepalen. Opgelucht dat we verder zouden kijken, maar even slap ging ik weer naar huis.

Dezelfde dag kreeg ik aan het einde van de middag enorme pijn in mijn rug en zij. Ik had al een keer eerder een aanval gehad en dacht aan ‘bandenpijn’. Zo noemde het internet dit en ik vond het een logische verklaring. Maar de pijn die ik nu voelde, zakte niet meer af. Sander belde na 15 minuten de verloskundige en we mochten direct langskomen. Op dat moment was ik doodsbang. Ik pufte de pijn weg en dacht: is dit een wee?! Mijn kleine baby is nog niet levensvatbaar met 22 weken! Na onderzoek van de verloskundige bleek dat ik niet aan het bevallen was, gelukkig. Ik werd opnieuw doorgestuurd naar de gynaecoloog en ik bleek last te hebben van nierstuwing. Wat dacht ik? De gynaecoloog legde uit dat er opnieuw ketonen in mijn urine zaten. Mijn lichaam wilde, omdat ik vocht tekort had, al het vocht vasthouden. In mijn nieren blijkbaar. Het resultaat was opnieuw een infuus met vocht en medicatie tegen de pijn. De volgende dag kreeg ik weer een echo. Alles was goed en ik mocht weer naar huis.

Uitgeput van de hele situatie, begon ik toch na te denken. Ik was over de helft van mijn zwangerschap en besefte dat de mijlpijl van 20 weken die de gynaecoloog had genoemd, voorbij was. Mijn situatie was nog niet veranderd en voor mij leken er geen opties meer te zijn. Er leken juist steeds meer klachten bij te komen. Totdat ik contact had met de diëtiste.

Back To Top
×Close search
Zoeken