skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 5)

Blog HG is keihard (deel 5)

Wanneer bijvoeden noodzakelijk is

Toen de diëtiste belde, hadden we afgesproken dat ik zou starten met drinkvoeding. Kleine flesjes waar 300 calorieën in zaten. Het leek een goede oplossing te zijn voor mijn situatie en ik hoefde geen sondevoeding. Ik was in ieder geval een stap verder naar mijn herstel, wat voor mij nu wel mocht gaan beginnen. ‘Vrouwen hebben meestal de meeste energie in het tweede trimester’, las ik op internet. In mijn geval zeker niet.

In de week die volgde, probeerde ik de drinkvoeding. Het lukte me niet, terwijl ik juist ben van: als je iets wil, dan lukt het vanzelf. Ik werd meer misselijk en naast de drinkvoeding lukte het eten helemaal niet. Ik had geen smaak ontdekt waar ik wel goed op reageerde, terwijl ik zeker 8 smaken thuis had. Toen ik bij de diëtiste kwam voor controle, werd heel snel duidelijk dat ik er zelf niet goed bovenop kwam. Voor het eerst in mijn zwangerschap was ik niet afgevallen, maar op mijn oude gewicht was ik zeker nog niet. In overleg besloten we dat ik sondevoeding zou krijgen! Ik stond er volledig achter. Ik wilde er alles aan doen om mijn eigen leven ook weer een beetje beter te maken. Want wat bleken er veel momenten te zijn dat ik wilde opgeven, momenten dat ik niets anders deed dan huilen, momenten dat ik me eenzaam voelde en momenten dat ik het idee had er compleet alleen voor te staan. Natuurlijk wilde ik niet echt opgeven, ik hield vanaf moment één van deze baby. Natuurlijk wist ik dat iedereen deed wat hij of zij kon en natuurlijk wist ik dat het leven van andere mensen doorging, maar dat van mij stond stil. En dat vond ik enorm moeilijk. Sander was mijn steun en zonder hem, had ik dit nooit gekund.

Drie dagen later kon ik al terecht voor het plaatsen van de sonde. De diëtiste had bepaald dat het een jejunumsonde werd. Deze sonde ligt in de dunne darm, om het uitbraken te voorkomen. Tegen het plaatsen van de sonde zag ik erg op, maar ik vond mezelf nuchter genoeg. De sonde zou via mijn slokdarm gaan en niet via mijn luchtweg, dus ik kon gewoon blijven ademen. Op het moment dat ik moest wachten op de MDL-arts nam de spanning toe. Via de monitor zag ik mijn hartslag flink omhoog gaan. Ik lag daar alleen en probeerde rustig door te ademen. Terwijl ik daarop aan het focussen was, voelde ik de baby. Mijn hartslag zakte direct. Gelukkig deed onze baby het wel goed.

Toen ging de deur open. Er kwamen twee verpleegkundigen en een arts binnen. De verpleegkundigen gaven kort uitleg over de procedure en ze plaatsten verdovingsgel in mijn neus. Zodra dit was ingewerkt, begonnen ze. Ik vond het heel erg en heel naar en voelde opluchting toen ze na 10 minuten klaar waren. Ja, echt het duurde maar 10 minuten! Het voelde als een halfuur, een vreselijk halfuur. De verpleegkundige bracht me terug naar Sander en hij vroeg natuurlijk hoe het gegaan was. De verpleegkundige beantwoordde zijn vragen en ik? Ik voelde tranen opkomen. Ik vond het vreselijk. In de auto terug naar huis begon ik met huilen en ook thuis bleven de tranen komen. Dit zou ik nooit meer doen.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken