skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 6)

Blog HG is keihard (deel 6)

Sondevoeding

Het ziekenhuis had thuiszorg ingeschakeld voor het aankoppelen van de sonde. Het woord thuiszorg deed me denken aan 80 jarigen en afhankelijkheid. Inderdaad, wéér afhankelijkheid. Maar gelukkig leerden ze me hoe ik zelf de sondevoeding aan en af kon koppelen. Daarnaast moest ik de sonde ook 4-6 keer per dag doorspoelen om te voorkomen dat hij verstopt raakte. Ik vond het plaatsen écht horror, dus spoelde ik netjes 4-6 keer per dag mijn sonde.

Een week na het plaatsen van de sonde had ik contact met mijn diëtiste. Ik kreeg 1500 calorieën, maar vond het best veel. Hierdoor lukte het me niet om zelf te eten, waardoor de sondevoeding het enige was wat ik binnenkreeg. Ik wilde juist heel graag blijven eten, om mijn maag te blijven stimuleren en mijn nieuwe doel was om niet de hele zwangerschap met een sonde te zitten. Natuurlijk hadden Sander en ik hierover flink gediscussieerd. Hij was blij dat ik eindelijk wat binnenkreeg en niet elke maaltijd een gevecht was. Maar de diëtiste ging akkoord met 1200 calorieën per dag en ik deed mijn best om weer te eten naast de sonde. Dit maakte me af en toe best misselijk en daardoor moest ik weer meer braken. Op zulke momenten streste ik, want het uitspugen van de sonde, betekende dat er een nieuwe geplaatst moest worden.  Maar ik merkte zeker verbetering! Het spugen werd minder en ik kreeg voldoende voeding binnen om ook daadwerkelijk wat te gaan ondernemen.

Dus deed ik dit, want ik had mezelf beloofd dat ik er alles aan zou doen om toch nog aan het werk te kunnen voor mijn zwangerschapsverlof. Op dat moment had ik nog 9 weken te gaan en daardoor moest ik wel een beetje doorzetten. Sander gaf meerdere keren aan dat ik misschien wat rustiger aan moest doen en dat ik mezelf zeker tegen zou komen, maar ik had geen belang bij die boodschap. Het ging toch goed? Ik kon verder lopen dan ooit! Klinkt enorm positief, maar eerlijk gezegd was ik blij met elke stap die ik na 10 meter nog kon zetten.

Twee dagen duurde het. Twee dagen had ik gedaan wat ik wilde (niet zoals andere mensen doen natuurlijk, maar voor zover ik kon). En daar lag ik weer, uitgeput en doodmoe. Opnieuw baalde ik. Opnieuw huilde ik. Opnieuw merkte ik dat ik deze situatie nog lang niet geaccepteerd had.

Door de emotionele rollercoaster namen mijn lichamelijke klachten ook weer toe. De Zofran leek minder te helpen en na alles wat ik at, nam de misselijkheid toe. Op één van deze momenten kon ik niet voorkomen dat ik moest braken. Het braken stopte niet en ik merkte na een paar keer overgeven dat ik een deel van de sonde in mijn mond had zitten. Shit! Het ging zo goed! Ik riep Sander en nadat hij een keer keihard gelachen had, haalden we (in overleg met de Spoedeisende Hulp) de sonde eruit. Eerst was ik kwaad dat hij moest lachen, maar eerlijk? Het was geen fraai gezicht. Omdat ik me zo goed voelde met sonde, had ik besloten de volgende dag toch een nieuwe te laten plaatsen. Bijzonder vond ik het om te merken dat ik mijn grenzen steeds bleef verleggen. Daarna besloot ik dat ik zin had in appeltaart met vanille cola… En we vertrokken dus samen naar de supermarkt.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken