skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 7)

Blog HG is keihard (deel 7)

Dat is pech… sonde weg

De nacht zonder sonde sliep ik heerlijk. Ik was gewend aan de sonde, maar pas toen hij er niet meer in zat, merkte ik hoe prettig het was om niet de hele tijd een slangetje in je keel te voelen.

De volgende ochtend meldden we ons op de Spoedeisende Hulp. We moesten wachten in de wachtkamer, dan weer in een aparte ruimte. Totdat ze deze ruimte ook weer nodig hadden en we weer ergens anders naar toe moesten. Het wachten zorgde ervoor dat ik zenuwachtig werd. Ik zag er opnieuw tegenop, ondanks dat ik nu wist hoe het zou gaan. Toen ik eindelijk opgeroepen werd voor het plaatsen, had Sander mij al weer getroost en mijn tranen weggeveegd. Ik voelde me een emotioneel wrak dat overal om kon huilen tijdens deze zwangerschap. Ik trof dezelfde MDL-arts als de eerste keer en de beste man kon er niets aan doen, maar ik vond het vreselijk om hem opnieuw te zien. Tijdens het plaatsen van de sonde gaven de verpleegkundigen aan dat het erg goed ging. En ook daarbij vermoedde ik dat ze dat tegen iedereen zeggen. Wie geeft het eerlijk toe als het helemaal niet zo subtiel gaat? Na het plaatsen mocht ik terug naar Sander en weer was ik dolgelukkig om hem te zien. Hoe zou ik dit alleen moeten doen?

Hoewel de nacht ervoor zo rustig verliep, was de eerste nacht met mijn nieuwe sonde alles behalve. Er bleven alarmen afgaan op de pomp en die gaf aan dat de uitgaande slang verstopt zat.  Eerst vermoedde ik dat ik weer eens op de slang lag, maar na drie keer leek dit wel onwaarschijnlijk. Het doorspoelen ging moeizaam en allebei uitgeput en doodmoe waren Sander en ik ook niet het beste team. Voor het eerst tijdens mijn zwangerschap kregen we een woordenwisseling. De volgende ochtend zeiden we allebei snel sorry. We beseften dat we elkaar nodig hadden, ik hem iets meer dan hij mij.

Het doorspoelen van de sonde lukte ook de volgende dag niet. De alarmen van de pomp bleven afgaan en die ochtend daarop meldden we ons opnieuw op de Spoedeisende Hulp. Na 1,5 uur te wachten, bleek dat er in het ziekenhuis in onze woonplaats in het weekend geen MDL-arts aanwezig was. We vertrokken naar het volgende ziekenhuis en de volgende Spoedeisende Hulp, waar we goed werden ontvangen en waar ik opnieuw een nieuwe sonde kreeg. De MDL-arts bleek hartstikke aardig. Ik had namelijk alle MDL-artsen al afgeschreven en was heerlijk bevooroordeeld het gesprek met hem ingegaan. Na het plaatsen van een nieuwe sonde, lukte het doorspoelen nog steeds niet. De sonde moest zover teruggetrokken worden, dat hij niet meer in mijn darm zat, maar in mijn maag. In overleg besloten we dit af te wachten. Misschien zou het goed gaan.

Het afwachten duurde tot de volgende ochtend. Opnieuw spuugde ik de sonde uit, want ik werd misselijk van de sondevoeding. Er zou nog één sonde geplaatst worden, maar dit was de laatste. Aangezien ik binnen twee weken drie sondes had gehad, vond de MDL-arts in overleg met de gynaecoloog dat dit het was. Ik baalde, ondanks dat ik de sonde en alle zorgen die erbij kwamen enorm vervloekt had, had ik wel meer energie. Als deze sonde niet bleef zitten, was dit het.

De laatste sonde werd geplaatst terwijl het 35+ graden was. Voor het plaatsen mocht ik 6 uur niet eten en drinken en voelde ik me slapper dan alle dagen daarvoor. Helaas hield deze sonde het 3 dagen vol, waarna ik hem weer uitspuugde. De 14 weken die nog volgden, zouden lang zijn zonder sonde.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken