skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog HG Is Keihard (deel 8)

Blog HG is keihard (deel 8)

Als klachten niet alleen meer lichamelijk zijn…

In mijn vorige blogs beschreef ik hoe mijn zwangerschap er tot nu toe uit had gezien. Ik beschreef hoeveel impact het lichamelijk had en waar je lichaam doorheen moet. Ook schreef ik af en toe dat ik erdoor heen zat, dat Sander me weer had moeten troosten. Maar omdat HG niet alleen lichamelijk ongelofelijk veel impact heeft, besloot ik een blog te wijden aan de psychische klachten die je er gratis bij krijgt en hoe ik dit heb opgepakt.

Al ruim voor de twintigste week had ik contact gezocht met de POH-GGZ in mijn huisartsenpraktijk. Op dat moment kon ik de nare gedachtes en eenzaamheid prima aan (tenminste meestal), maar ik wilde voorkomen dat ik na mijn zwangerschap psychische klachten zou krijgen. Helaas, ik zat niet op mijn plek bij deze vrouw. Ondanks dat zij mij overal wel in wilde ondersteunen en ik drie keer bij haar geweest ben, ze had nog nooit van HG gehoord. Ik voelde me onbegrepen en ben verder gaan zoeken. Door mijn eigen werkervaring wist ik dat er op heel veel plekken een enorme wachttijd is voor psychische hulp in Nederland. Ik besloot de gynaecoloog te vragen of zij mij door kon sturen naar Medisch Maatschappelijk Werk in het ziekenhuis en daar kon ik een week later terecht. Wat een fijne vrouw! Wat een fijne gesprekken! Ze was direct, maar duidelijk en voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet schuldig. In overleg met haar besloot ik dingen te doen die ik leuk vond, als ik me goed voelde. Natuurlijk viel dit me zwaar. Leg eens uit dat je wel te zien bent op straat, maar niet aan het werk bent. In deze periode (rond 25 weken) zag ik voor het eerst dat ZEHG bestond en dat er een besloten praatgroep was. Ik las: ‘Ik vind vooral het onbegrip voor je continue ziek zijn heel moeilijk. Ik zie er niet heel ziek uit, maar ik moet er wel alles aan doen om niet in het ziekenhuis te komen’. Precies dit!

In de gesprekken met de medisch maatschappelijk werker bespraken we stress factoren. Onbewust bleken er daar heel wat van te zijn. Meningen van anderen, daar had ik het zwaar mee. Zij zei doodleuk dat mensen toch wel een mening hadden of ik daar nu mee zat of niet. Ze hielp me dingen los te laten en achteraf ben ik nog steeds blij dat ik bij haar terecht ben gekomen.

Er zijn namelijk heel wat nachten geweest, met name als Sander nachtdienst had, dat ik niet kon slapen en lag te draaien in bed. Natuurlijk was ik doodmoe, maar op sommige momenten wonnen mijn gedachten het van die moeheid. Dan dacht ik na over hoeveel ik had op moeten geven voor mijn zwangerschap, maar ik dacht vooral na over die meningen van anderen. Ik citeer: ‘Je ziet er al beter uit’ of ‘De rolstoel gebruik je zeker alleen voor conditietekort’ of ‘Je blijft er zo positief onder, het zal wel meevallen’. Nee, het viel niet mee. Ik voelde alleen op een gegeven moment niet meer de meerwaarde om alles met iedereen te bespreken en dat deed me goed. Ik voelde niet meer continue de druk om verantwoording af te leggen en het einde was zoek geraakt als ik toe had gegeven aan alle negativiteit.

Via ZEHG las ik dat veel vrouwen psychische klachten houden en ik snap precies waarom. De gevoelens die ik had, in combinatie met HG waren onbeschrijfelijk (ook al doe ik een poging tot). Alle zwangere vrouwen kunnen last krijgen van psychische klachten. Laten we alsjeblieft vergeten dat je ‘gek bent als je naar de psycholoog moet’ of ‘niet in staat bent om voor je kind te zorgen’. Als je hulp zoekt, laat dan zien dat je sterk genoeg bent om die hulp te vragen. Want het vragen, daar hebben we allemaal moeite mee. Maar meningen van anderen? Altijd aanwezig en totaal onbelangrijk.

Meer lezen? Binnenkort komt er weer een vervolg op dit blog. En tot die tijd zijn er nog heel veel andere verhalen te vinden op de site.

Back To Top
×Close search
Zoeken