skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog Partnerverhaal Bas

Blog partnerverhaal Bas

De tijd waarin Lilian niets anders kon dan zitten of liggen is me zwaarder gevallen dan ik van tevoren had geschat. Veel zwaarder zelfs.  Ik heb gemerkt dat in die weken, mijn werk het rustpunt op de dag was. Het klinkt misschien vreemd, maar daar kon ik werken en hoefde ik niet te zorgen. Alles daarbuiten draaide om het zorgen voor Lilian, het zoontje van Lilian en in het weekend ook mijn dochter.

Lilian kon niets in deze periode en voelde zich erg eenzaam als ik er niet was. Ik probeerde dan ook zoveel als mogelijk was thuis te zijn. Als ik thuis was deed ik het huishouden of gaf ik aandacht aan Lilian of de kinderen. Soms was het erg lastig de energie hiervoor op te brengen en ik heb in januari en februari 4 weekenden achter elkaar een moment gehad dat het me teveel werd. Dat ik het even niet meer zag zitten. Na een nacht slapen ging het dan wel weer, maar dit gaf voor mij wel aan hoe ver het gaat. Van mezelf weet ik dat ik best veel kan hebben, maar dit was op die momenten even te veel voor me.

“Er gingen gedachten door Lilian’s hoofd als: “ik wil niet meer, haal ze er maar uit”. Op zulke momenten voel ik me zo ongelofelijk machteloos…ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen”

Ik dacht, voordat ik dit meemaakte, dat misselijkheid en weinig kunnen doen hoort bij een zwangerschap. HG was nieuw voor zowel mij als Lilian. Toen we hier meer over te weten kwamen, bleek dat de ernstige mate waarin Lilian misselijk was en zich niet goed voelde, niet normaal was. Ook kwamen we erachter dat HG een enorm onderbelichte aandoening is, die meer bekendheid en erkenning moet krijgen. Nog steeds lopen we in het ziekenhuis tegen het probleem aan dat artsen de ernst van de situatie niet inzien. Daardoor speelden er gedachten door Lilian’s hoofd als: “ik wil niet meer, haal ze er maar uit”.

Op zulke momenten voel ik me zo ongelofelijk machteloos…ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen. Ik probeer er dan maar voor haar te zijn en haar te laten merken dat ik het snap. Ik probeer haar wat te troosten.

Nu ik dit schrijf kom ik erachter dat HG gevolgen heeft voor iedereen in het gezin. Niet alleen lichamelijk, door het zorgen, maar ook geestelijk door de druk, het zorgen en troosten, het proberen de aandacht toch nog zo goed mogelijk te verdelen tussen alle gezinsleden, machteloosheid, enz.…

HG is een aanslag op de zwangere, maar daardoor ook de mensen die achter haar staan. Tuurlijk krijgt Lilian hier de hardste klap en probeer ik er alles aan te doen om dat te verzachten. Wat ik hier echter wil aangeven, is dat deze aandoening een aanslag is op alle leden van het gezin en dat het, gezien de ernst van de gevolgen, bizar is dat HG nog “geen voet aan de grond” heeft kunnen krijgen in de medische wereld.

Back To Top
×Close search
Zoeken