skip to Main Content

Stichting ZEHG is opgericht door vrouwen die zelf hyperemesis gravidarum in hun zwangerschap(pen) hebben meegemaakt. Zij kregen te maken met onbegrip van medisch personeel, gebrek aan informatie en het gevoel er alleen voor te staan met deze aandoening. Dit gaf de motivatie om hier iets aan te willen veranderen.

In 2013 is Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum) opgericht. Waarom "ZEHG"? Omdat de onbekendheid met HG, zowel binnen de medische sector als binnen de sociale omgeving niet goed is. Veel mensen ervaren onbegrip, diagnoses worden niet gesteld of de oorzaak van veelvuldig overgeven wordt als psychisch benoemd.

ZEHG dus dat je HG hebt. ZEHG dat HG een aandoening waar nog veel onbekend over is, maar die zeker niet licht opgevat mag worden.

ZEHG het in de pers, tegen medici, tegen het onderzoeksveld, tegen je vrienden en familie. Onder doelstellingen lees je wat we willen bereiken rondom HG.

Stichting ZEHG: Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum
Blog Partnerverhaal Pieter

Blog partnerverhaal Pieter

Nadat Jente een gemiste miskraam had gehad, was ze al vrij snel weer zwanger. We waren natuurlijk heel erg blij met dit mooie nieuws en hebben vrij snel mensen ingelicht. Achteraf bleek dit een goede keuze te zijn geweest. Na een paar weken werd Jente erg misselijk. Zoals het (blijkbaar ook anno 2016) nog hoort bij zwanger zijn. Als man is ‘normale’ ochtend misselijkheid waarschijnlijk al iets bijzonders. Het is niet voor te stellen, dus je moet oppassen om niet te snel te roepen dat alle vrouwen dit nu eenmaal hebben. Wat je eigenlijk zegt is ‘niet zo zeuren, gewoon doorgaan’.

“Als man vraag je je dan ook af of dit dan misschien toch wel normaal is en of je het dan allemaal overdrijft. Terwijl je aan de andere kant ziet hoe je vrouw zienderogen achteruit gaat”

Als je vrouw HG heeft, is het helemaal niet voor te stellen. Je kunt weinig veranderen aan de situatie. Het enige dat je kunt doen is het zo ‘draaglijk’ mogelijk maken voor je partner. En dat heb ik geprobeerd te doen, samen met heel veel lieve vrienden en familie om ons heen. Ik had het nooit allemaal alleen kunnen doen. Thuis zorgden we voor zoveel mogelijk steun voor Jente. En ook ging ik mee naar afspraken met de dokter of verloskundige. Dat maakt het soms ook frustrerender. Nadat bij Jente de misselijkheid niet afnam na de eerste paar weken, sterker nog het werd alleen maar erger, had ik er vertrouwen in dat de verloskundige wel zou (h)erkennen dat dit niet normaal is en dat Jente medische hulp zou krijgen. Maar dat gebeurde dus niet. Als man vraag je je dan ook af of dit dan misschien toch wel normaal is en of je het dan allemaal overdrijft. Terwijl je aan de andere kant ziet hoe je vrouw zienderogen achteruit gaat. Op een gegeven moment was er van Jente weinig meer over. Ze was een zielig hoopje mens geworden. Door de misselijkheid en het vele overgeven duurden de dagen voor Jente erg lang en was het een grote strijd. Ik vond dat ik dan moest zorgen voor wat positieve afleiding. Grapjes maken, gek doen, alles om maar even een glimlach te krijgen. Niet om de situatie te bagatelliseren maar om ervoor te zorgen dat Jente naast de fysieke problemen geen mentale problemen zou krijgen. Ik ben absoluut geen psycholoog, maar vrolijkheid en lachen leken me een geschikt geneesmiddel tegen de gevolgen van HG.

Ook kon ik gelukkig veel bij Jente zijn. Het bedrijf waar ik voor werk loopt voorop in het flexibel werken en het was geen probleem dat ik zoveel mogelijk thuis werkte om dan tussendoor voor Jente te zorgen. Dat was voor mij een goede combinatie. Ik kon zorgen (zo goed en zo kwaad als het ging) voor mijn vrouw en aanstaande dochter maar had tegelijkertijd afleiding in m’n werk.

Jente lag voornamelijk in onze slaapkamer. Als ik daar binnen kwam moest ik er wel voor zorgen dat ik ook positief was. Ik vond dat er voor problemen van werk of de frustratie/onmacht over haar ziek zijn geen ruimte was in de slaapkamer. Die dingen moest ik maar ergens anders een plekje geven. En die ruimte heb ik ook wel genomen. Bijvoorbeeld ’s avonds, als Jente lag te slapen, kon ik heel erg genieten van (meestal) rustige muziek, waarbij er dan meer dan eens een traantje gelaten werd.

Je wilt zoveel doen om te helpen, maar niets werkt. Dat is geen fijn gevoel.

Jente bereikte haar dieptepunt eind november 2015 en werd toen eindelijk opgenomen in het ziekenhuis om flink volgestopt te worden met vocht en voedingsstoffen. Ze knapte hier wel weer iets van op. Ook leek het alsof hierdoor de ogen van anderen ook geopend werden. Misschien wat laat, maar beter laat dan nooit. Ik hoop dat instanties waar we mee te maken hebben gehad iets hebben kunnen leren. Al is het maar ervaring opdoen van onze situatie. Ik snap dat het lastig is om medicijnen te ontwikkelen die sterk genoeg zijn om de misselijkheid te onderdrukken, maar geen negatieve gevolgen hebben op het kindje. Of dat er uitgebreider onderzoek komt naar welk hormoon HG veroorzaakt.

Na het ziekenhuis bezoek, kwakkelden we een beetje voort. Jente was lichamelijk weer ietsje aangesterkt, maar de HG had zich nog niet gewonnen gegeven. Zoals zovele andere HG patiënten waarschijnlijk, hebben ook wij van alles geprobeerd om de situatie te verbeteren. Andere medicijnen, bepaalde kruiden wel of juist niet, etc. Niets hielp en we hebben ons dan maar berust in het lot dat het nog zou voortduren tot de baby geboren zou zijn. Gelukkig was dat bij ons ook zo.

Olivia is geboren op 28 mei 2016 en sinds die dag is Jente verlost van de HG. We genieten iedere dag van haar. Jente en ik wilden altijd gaan voor drie of vier kinderen. Een gezellige boel, met broers en/of zussen die allerlei mooie avonturen zouden gaan beleven samen. Die droom is door de HG wel flink aangetast. Terwijl ik dit schrijf merk ik dat dat me toch meer doet dan ik had verwacht.

Pieter Boekee

Back To Top
×Close search
Zoeken