Terug naar 2005

Ik hield het niet meer vol. Hoe konden andere zwangeren zo genieten… en ik? Ik had meer dan dertig overgeefsessies per dag. Ben ik nou zo’n aansteller? Waarom heb ík dit? Ik kende niemand die hier last van had.

De vrouwelijke huisarts zei luchtig: “Joh, ik ben zwanger geweest van een tweeling en was ook wel eens misselijk. Het is je eerste zwangerschap, het hoort er gewoon bij.”

En zo werd ik met Emesafene weer naar huis gestuurd. Maar het ging niet. Integendeel. Ik viel alleen maar af. In drie dagen tijd zeven kilo. Ik lag op bed, volledig uitgeput, en geen slokje water bleef binnen. Huilend belde ik een paar dagen later de praktijk: ik trok het niet meer.

De tweede vrouwelijke huisarts besloot gelukkig anders. Ik mocht naar het ziekenhuis, naar de verloskundige. Zo belandde ik daar voor het eerst.

Daar kreeg het eindelijk een naam: Hyperemesis Gravidarum. Nog nooit van gehoord. Kort daarna lag ik aan het infuus. Verzwakt, misselijk, leeg. De emmer die thuis altijd binnen handbereik stond, kon niet mee. In plaats daarvan kreeg ik een klein spuugbakje. Veel te klein. Ik verlangde naar die vertrouwde emmer waar ik gewoon mijn hoofd in kon laten hangen zonder na te denken.

Toen kwam de verpleegkundige binnen. “Zeg jongedame, ruim je straks zelf even je spuugbakje op? Je bent zwanger, je bent niet ziek. Kom op, vermán jezelf een beetje.”

Die woorden kwamen keihard binnen. De tranen sprongen in mijn ogen. Zie je wel, dacht ik. Ik ben gewoon een aansteller. Ik kan niet eens blij zijn dat ik zwanger ben.

Vanaf dat moment durfde ik nauwelijks nog op het knopje te drukken. De vrouw naast mij op de kamer zag het gebeuren. Ze strompelde naar de kast, pakte een paar extra spuugbakjes en zette ze bij mijn bed. “Ik heb ook HG,” zei ze zacht. We raakten aan de praat. Dit was haar tweede zwangerschap met HG. Toevallig woonden we in hetzelfde dorp. Even voelde ik me minder alleen. Maar het moment duurde niet lang.

De verloskundige en de verpleegkundige kwamen binnen. “Twee vrouwen met HG op één kamer is geen goed idee. Jullie gaan elkaar dingen aanpraten.” En zo werd ik naar een andere kamer verplaatst. Daarna kreeg ik nog meerdere keren te maken met diezelfde verpleegkundige, met dezelfde toon, dezelfde opmerkingen.

Het bleef knagen. Tot, jaren later — augustus 2023. Mijn schoonzus was net bevallen van mijn neefje. Ik liep door de gang van het ziekenhuis… en daar stond ze. Diezelfde verpleegkundige. Alsof de tijd even stil bleef staan. Even twijfelde ik. Ik wilde naar haar toe lopen, haar aanspreken. Vertellen wat die woorden toen met mij hebben gedaan. Maar ik deed het niet. Dit keer hield ik de eer aan mezelf.