Het zit niet tussen mijn oren

Maart 2014.
Vroeg in de ochtend hing ik huilend aan de telefoon met de Acute Opname Afdeling.

De medicatie werkte niet. Ik hield niks binnen. In één uur tijd zat ik achttien keer boven mijn emmer.
Ik was op.

“Ik wil dit niet meer… haal het kindje maar weg,” riep ik tegen mijn man.
Woorden uit pure wanhoop. Zeker na een eerdere miskraam.

De verpleegkundige belde de dienstdoende gynaecoloog, Dr. M.
Tien minuten later hing hij aan de lijn.

“Moet ik hiervoor mijn bed uitkomen, omdat u zo misselijk bent?”

Ik probeerde uit te leggen dat dit mijn derde zwangerschap met Hyperemesis Gravidarum (HG) was. Dat dit geen gewone misselijkheid was.
Hij zuchtte. Ik mocht naar de poli.

Een paar uur later lag ik aan het infuus.

Toen kwam de gynaecoloog binnen.
“Ah, je bent er weer. Je moet ook gewoon gemberkoekjes nemen.”

Even later:
“Vanmiddag komt er een klinisch psycholoog langs. Dit is al de derde opname. We denken dat het kindje misschien niet gewenst is… en dat je huwelijk niet lekker loopt.”

Ik was stil.

Mijn kindje niet gewenst?
Mijn huwelijk niet goed?
Ik was net twee maanden getrouwd.

Ik probeerde uit te leggen wat er speelde. Mijn miskraam, mijn therapie, mijn wens voor dit kindje.
Maar het werd weggezet.

Die middag kwam de psycholoog.
Ik vertelde alles nog een keer. Dat dit HG was. Dat dit kindje méér dan gewenst was.

Ze maakte wat aantekeningen en wenste me sterkte.

Dat was het.

Dit is wat vrouwen met HG meemaken.
Onbegrip. Ongeloof.

Hyperemesis Gravidarum is geen ochtendmisselijkheid. Het is een ernstige, uitputtende en soms zelfs gevaarlijke zwangerschapsaandoening.

Na deze zwangerschap had ik nog een jaar nodig om dit te verwerken.

En zelfs nu word ik er nog boos van.

Boos omdat vrouwen niet geloofd worden.
Boos omdat ze zich moeten verantwoorden terwijl ze nauwelijks overeind blijven.
Boos omdat HG nog steeds wordt onderschat.

Ik denk aan al die vrouwen die dit doormaken.
In stilte.

Daarom deel ik dit.

Omdat het niet tussen onze oren zit.
Omdat gehoord worden net zo belangrijk is als behandeld worden.