skip to Main Content

Stichting ZEHG

Groot Zuideveld 152

4271 CD Dussen

RSIN: 853225345

KvK: 58889914

Rekeningnummer: NL98RABO0138707030

Heb je vragen of wil je contact met ons? Stuur en berichtje via het contactformulier hiernaast.

Hoe heet je? (verplicht)

Je e-mail (verplicht)

Onderwerp

Je berichtje

Mijn naam is Aletta (29 jaar). Onze dochter is nu 3 maanden. Helaas kreeg ik tijdens mijn zwangerschap te maken met HG.

Het begon rond 16 mei 2012. Ik was 6 weken in verwachting en kon niet meer tegen de geur van bijvoorbeeld shampoo, wasmiddel, koken etc.

De misselijkheid is toen begonnen. Ik werkte fulltime en het was vervelend om steeds naar het toilet te gaan om te spugen. Vaak begon de misselijkheid rond de middag. Ik voelde me erg beroerd.

In week 7 en 8 bleef de misselijkheid doorzetten, ik probeerde te eten waar ik trek in had maar bijna alles kwam er weer uit. Vanaf die tijd kon ik ook geen water meer verdragen, had dit al zoveel gespuugd dat ik het niet binnen kon houden. Ook thee (wat ik altijd veel dronk) kon ik niet meer zien. De misselijkheid werd steeds heftiger, inmiddels was ik 9 weken zwanger en begon mezelf steeds slechter te voelen. Contact opgenomen met de verloskundige en Emasafene gekregen, dit had geen effect, hield niks binnen, zelf een slok water of waterijsje spuugde ik weer uit. Ik begon me raar te voelen en op aandringen van mijn vriend contact opgenomen met de verloskundige. Zij heeft mijn plas getest op ketonen en ik bleek uitgedroogd te zijn, moest direct door naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een infuus met vocht en de medicatie Primperan.

Ziekenhuis
In het ziekenhuis bleef ik overgeven. Ook had ik ontzettend last van speekselvloed. Dit gebeurt vaak in combinatie met veel overgeven, speeksel is dan een voorbode van braken. Doordat ik veel moest overgeven, was er een constante speekselvloed. Dit kon ik op den duur niet meer doorslikken want dan moest ik meteen spugen. Ik ving dit op in washandjes, per dag gingen er tientallen doorheen.

Doordat ik in het ziekenhuis vocht kreeg toegediend bleef ik me redelijk voelen en kreeg ik het gevoel dat het beter ging. Na een paar dagen werd er geprobeerd de hoeveelheid Primperan af te bouwen. Helaas meteen een terugval, dus de Primperan weer naar oude hoeveelheid bijgesteld. Intussen was ik ongeveer 8 kilo afgevallen. Avondeten kon ik niet verdragen. Doordat ik zo vaak brood had moeten overgeven wilde ik dit ook niet meer. Voor het ontbijt en lunch nam ik 2 rijstkoeken met smeerkaas en een bakje vla of yoghurt. Ook kreeg ik vanaf toen flesjes Nutridrink om de juiste voedingsstoffen binnen te krijgen. Aan de artsen in het ziekenhuis merkte ik dat ze niet goed wisten hoe ze dit moesten behandelen, het was een kwestie van tijd. Want na week 13 zou het beter gaan, dan zou de piek van HCG voorbij zijn. Dit was een prettige gedachte, ik had iets om naar uit te kijken (niet wetende dat het na week 13 nog lang niet over zou zijn). In totaal heb ik bijna 2 weken in het ziekenhuis gelegen, bleef overgeven maar voelde me redelijk. Mocht naar huis met een infuuskastje met Primperan.

Donkere kamer
Het eerste weekend thuis bleek dat het nog helemaal niet goed ging. Omdat mijn vriend gewoon moest werken en overdag niet voor mij kon zorgen ben ik naar mijn ouders gegaan. Hier lag ik in een donkere kamer, ik kon niet tegen geuren, licht, tv kijken, visite, computeren, lezen of telefoneren. Alleen stilte en rust kon ik handelen. Het infuuskastje met Primperan heb ik er na 2 weken uit laten halen. Ik wist niet zeker of het effect had en ik wilde ‘t graag zonder medicijnen proberen. Natuurlijk kwam er meteen een terugval, daarom overgestapt op Primperan zetpillen. Na een aantal weken boven te hebben gelegen begon ik me steeds iets beter te voelen. Ik kon beneden op de bank zitten en een rondje door de tuin lopen. Moest nog ongeveer 3 keer per dag spugen.

Inmiddels was ik 17 weken zwanger. Ik voelde me dusdanig goed dat ik weer naar mijn eigen huis kon. De 5 weken bij mijn ouders heb ik als fijn ervaren, het was prettig dat er altijd iemand was om een emmertje te legen, washandje met speeksel te vervangen en om bijvoorbeeld een cracker te smeren.

Huismiddeltjes
Van allerlei kanten kreeg ik tips en adviezen, zoals slokjes cola, druppeltjes tabacum, ruiken aan zeepje, gember, licht therapie van acupuncturist (ik wilde geen naalden bij acupunctuur want had gelezen dat dit bevalling kon opwekken) etc. Maar niets hielp, ik bleef misselijk en overgeven.

Op 28 augustus, ik was intussen weer in ons eigen huis, hadden we de 20 weken echo. Ik zie mezelf nog zitten met een plastic tas om een emmertje, maar alles was goed met het kindje. Het groeide goed en was helemaal in orde. We kregen een meisje:)!

Het was iedere echo bizar te zien dat de baby het zo goed deed, en ik me zo beroerd voelde.

Ik had steeds hoop dat het beter zou gaan, eerst na 13 weken, toen na 16 weken, toen na 23 weken, etc. Maar deze hoop was keer op keer voor niets want ik bleef beroerd. Het ging wel geleidelijk iets beter. Op een gegeven moment accepteerde ik dat ik waarschijnlijk misselijk zou blijven totdat ze geboren zou worden.

Iets beter
De hele dag zat ik op de bank en ging iedere dag een rondje buiten wandelen met mijn vriend. Na verloop van tijd kon ik weer tv kijken en eventjes achter de laptop. Het lezen van een boek ging ook beter. De eerste keer samen met mijn vriend naar de AH voelde als een overwinning. De speekselvloed werd minder. Ik nam constant fisherman friends, tictac of andere zuigsnoepjes om de golven speeksel tegen te gaan. Door constant te slikken kon ik het verminderen. Zonder snoepjes en emmertje ging ik de deur niet uit.

Mijn vriend kookte met alle ramen open, ik kon niet tegen de geur en at waar ik trek in had, dit kon opeens andijvie zijn of pasta. Maar zodra ik ‘s avonds na het eten moest overgeven kon ik dat eten meteen niet meer verdragen. Gewoon brood kon ik niet eten, maar afbakbroodjes wel. Het had allemaal te maken met de structuur ervan. De structuur van gewone boterhammen maakte mij misselijk.

Overal geuren
Ook andere geuren kon ik niet verdragen, bijvoorbeeld de nieuwe kledingkast van Ikea, de geur van de koelkast, een luchtje bij een vriendin of de geur van wasmiddel. Daarnaast had ik het voortdurend erg warm, de verwarming mocht niet of nauwelijks aan. Warmte associeerde ik met misselijkheid.

De Primperan ging ik langzaam afbouwen, had het gevoel dat ik niet zeker wist of het hielp. Ik was toch misselijk en moest overgeven. Wilde proberen of ik ook zonder kon en bleef op hetzelfde niveau misselijk dus dan liever zonder pillen.

Begin november was ik 30 weken zwanger en nog steeds misselijk en beroerd. Mijn buik begon te groeien. Nu en dan ging ik op de fiets naar de stad om te winkelen. Ik kon weer genieten van korte bezoekjes van vrienden en vriendinnen. Het misselijke gevoel bleef constant aanwezig. Soms ging het een paar dagen redelijk en hoefde ik niet over te geven. Kreeg zin om de babykamer in orde te maken en babykleertjes te kopen. Dan ging het weer een paar dagen slecht en voelde ik me misselijk en moest veel overgeven.

Ik was de weken aan het aftellen en keek erg uit naar de uitgerekende datum 12 januari. Dan zou ik me weer normaal voelen en alles weer kunnen doen.

Behalve de misselijkheid had ik geen zwangerschapskwalen.

In de periode dat ik zo beroerd was had ik geen behoefte aan verhalen over zwanger zijn, de roze wolk waarvan ik hoorde was bij mij totaal niet aanwezig. Maar ondanks dat ik me zo beroerd voelde ben ik geen enkele dag chagrijnig geweest. Ik bleef vrolijk en we hebben veel gelachen. Ik denk dat dit mij er doorheen heeft gesleept.

Ik kon nog steeds geen water drinken, moest daarvan spugen. Dronk vers sap van AH, en ijskoude spa fruit cactus. Op den duur at ik als avondeten alleen nog zuurkool stamppot, dit kon ik goed binnenhouden en als toetje een grapefruit.

Kerstkindje
Op tweede kerstdag, ik was inmiddels 37 weken zwanger, is onze dochter Cato geboren. Wat was het een verrassing dat ze eerder kwam. Eerste kerstdag zaten we ‘s avonds nog bij mijn schoonouders en de volgende ochtend na een snelle bevalling is ze geboren. De misselijkheid was direct verdwenen. Ik voelde me zo ontzettend anders en beter dan ik me in al die voorgaande maanden had gevoeld. Opeens was er echt een hongergevoel, dit had ik al die maanden niet meer gehad. Ik kon weer tegen de geur van eten. Al die maanden had ik een soort grauwe gloed in mijn gezicht, deze was ook snel verdwenen. Kreeg weer kleur op m’n wangen en voelde me geleidelijk weer normaal. Wat had ik uitgekeken naar dit moment.

Herkenning
Pas een paar weken na de geboorte van onze dochter heb ik op de website steunpunt HG gekeken. Mijn vriend en ouders hadden hier al eerder informatie ingewonnen, maar ikzelf had geen behoefte om iets te lezen over misselijkheid. Hier werd ik alleen maar zieker van. Maar wanneer ik nu verhalen lees herken ik heel veel dingen en ben ik blij te lezen dat ik niet de enige ben die hier last van heeft gehad. Het gevoel van herkenning is prettig.

Mijn zoontje wordt over twee weken alweer 3 jaar. Dus het is best lang geleden.

De eerste 3 maanden van mijn zwangerschap was ik wel misselijk maar het ging. Ik had ook nog een kindje van 2  jaar dus ik moest wel door blijven gaan.

Maar in de vierde maand begon de ellende. Ik kon geen eten meer binnen houden. Soms was het zo erg dat een klein slokje water er weer uit kwam.  Ik snapte er niks van want ik had dorst en honger maar zodra ik iets at of dronk kwam het eruit. We waren op vakantie in het buitenland, dus een bezoek aan de dokter hebben we uitgesteld totdat het echt niet meer ging met mij. Ik was zo verzwakt dat de dokter op bezoek kwam in ons vakantiehuisje.

Op vakantie in het ziekenhuis
Na een aantal onderzoeken werd duidelijk dat ik naar het ziekenhuis moest met een ambulance! Gelukkig heb ik de dokter zover gekregen dat mijn man en ik met de auto naar het ziekenhuis mochten rijden. Ondertussen waren opa en oma vanuit Nederland gekomen om onze dochter op te vangen. In het ziekenhuis aangekomen werd er een echo gemaakt, gelukkig was met de kleine alles goed. Ik werd direct aan het infuus gelegd en kreeg allerlei medicatie via het infuus. Na een aantal dagen kon ik wel wat eten en drinken binnen houden.

Na 1 week in in het ziekenhuis gelegen te hebben wilde ik graag naar huis. Gelukkig begreep de dokter dat maar ik moest me wel gelijk melden in het ziekenhuis in Nederland. Ook daar heb een week in het ziekenhuis gelegen en werd uiteindelijk naar huis gestuurd met zetpillen tegen de misselijkheid. In een zwangerschap hoor je aan te komen maar ik viel af! Mijn kleding ging steeds wijder zitten! Gelukkig had ik een gynaecoloog die heel zorgzaam was en mij serieus nam. Zodra ik aangaf dat het niet ging werd ik weer opgenomen en aan het infuus gelegd. Mijn lever en nierfunctie verslechterde, dus moest ik ook echt opgenomen worden.

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit
De laatste maanden van mijn zwangerschap ben ik ziekenhuis in en uit geweest. Gelukkig groeide mijn zoontje ondanks alles goed. Doordat ik zo vaak in het ziekenhuis lag kreeg ik ook nog eens een trombose been! Uit eindelijk heeft de gynaecoloog besloten om mijn zoontje ruim 3 ½  week eerder te halen. Zoals de gynaecoloog het zei; “Je lichaam kan de zwangerschap niet aan, het wordt te gevaarlijk voor jou”. Gelukkig had ik een geweldige gynaecoloog, maar ik weet ook dat veel artsen (gynaecologen) het op psychisch schuiven. Ik kan me daar totaal niet in vinden. Ik heb werkelijk alles geprobeerd om te kijken wat ik wel kon eten en drinken.

De kans is zeer groot dat ik dit bij een volgende zwangerschap weer krijg. Bij mijn eerste zwangerschap ben ik ook behoorlijk misselijk geweest de eerste 3 maanden, maar als ik voldoende rust nam en oplette wat ik at ging het goed. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad. Mijn dochtertje moest mij tekens missen als ik weer eens in het ziekenhuis lag. Mijn man had zijn werk natuurlijk. Gelukkig heeft hij heel veel steun gekregen van zijn baas. Ook de opa’s en oma’s hebben enorm geholpen! Ik vind dat de meeste artsen er te weinig begrip voor hebben en dat er meer bekendheid moet komen.  Je vraagt er niet om, het overkomt je! Ondanks alles heb ik wel genoten van mijn zwangerschap. Je weet waar voor je het doet en dat gaf mij de kracht om te blijven en drinken ondanks dat het eigenlijk er toch weer uit kwam!

De tijd waarin Lilian niets anders kon dan zitten of liggen is me zwaarder gevallen dan ik van tevoren had geschat. Veel zwaarder zelfs.  Ik heb gemerkt dat in die weken, mijn werk het rustpunt op de dag was. Het klinkt misschien vreemd, maar daar kon ik werken en hoefde ik niet te zorgen. Alles daarbuiten draaide om het zorgen voor Lilian, het zoontje van Lilian en in het weekend ook mijn dochter.

Lilian kon niets in deze periode en voelde zich erg eenzaam als ik er niet was. Ik probeerde dan ook zoveel als mogelijk was thuis te zijn. Als ik thuis was deed ik het huishouden of gaf ik aandacht aan Lilian of de kinderen. Soms was het erg lastig de energie hiervoor op te brengen en ik heb in januari en februari 4 weekenden achter elkaar een moment gehad dat het me teveel werd. Dat ik het even niet meer zag zitten. Na een nacht slapen ging het dan wel weer, maar dit gaf voor mij wel aan hoe ver het gaat. Van mezelf weet ik dat ik best veel kan hebben, maar dit was op die momenten even te veel voor me.

“Er gingen gedachten door Lilian’s hoofd als: “ik wil niet meer, haal ze er maar uit”. Op zulke momenten voel ik me zo ongelofelijk machteloos…ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen”

Ik dacht, voordat ik dit meemaakte, dat misselijkheid en weinig kunnen doen hoort bij een zwangerschap. HG was nieuw voor zowel mij als Lilian. Toen we hier meer over te weten kwamen, bleek dat de ernstige mate waarin Lilian misselijk was en zich niet goed voelde, niet normaal was. Ook kwamen we erachter dat HG een enorm onderbelichte aandoening is, die meer bekendheid en erkenning moet krijgen. Nog steeds lopen we in het ziekenhuis tegen het probleem aan dat artsen de ernst van de situatie niet inzien. Daardoor speelden er gedachten door Lilian’s hoofd als: “ik wil niet meer, haal ze er maar uit”.

Op zulke momenten voel ik me zo ongelofelijk machteloos…ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen. Ik probeer er dan maar voor haar te zijn en haar te laten merken dat ik het snap. Ik probeer haar wat te troosten.

Nu ik dit schrijf kom ik erachter dat HG gevolgen heeft voor iedereen in het gezin. Niet alleen lichamelijk, door het zorgen, maar ook geestelijk door de druk, het zorgen en troosten, het proberen de aandacht toch nog zo goed mogelijk te verdelen tussen alle gezinsleden, machteloosheid, enz.…

HG is een aanslag op de zwangere, maar daardoor ook de mensen die achter haar staan. Tuurlijk krijgt Lilian hier de hardste klap en probeer ik er alles aan te doen om dat te verzachten. Wat ik hier echter wil aangeven, is dat deze aandoening een aanslag is op alle leden van het gezin en dat het, gezien de ernst van de gevolgen, bizar is dat HG nog “geen voet aan de grond” heeft kunnen krijgen in de medische wereld.

De stille steunpilaar, een man in een HG zwangerschap

‘s Nachts schrik ik wakker. *bwuurgh* klinkt het terwijl ik een schim langs het voeteneind zie hollen. *bwuuuurk uche* braakt en hoest ze verder de gang op. Ik doe de lamp aan. Shit vergeten het emmertje naast het bed te zetten. Als een zombie sta ik op, pak automatisch de dweil en loop naar het toilet. Als vanzelfsprekend grijp ik boven mijn vrouws gekromde rug het glas wat we standaard op het toilet hebben staan en vul deze met water. Het braakgeluid is normaal, gaat al compleet langs mij op. Het water zet ik neer op de vaste plek en ik haal wat haar weg uit het gezicht van mijn vrouw. “Uugh… be… bedankt” komt er net uit maar dan kromt haar rug alweer op. Ik slenter weer terug naar bed. Hoeveelste keer was dit vannacht? 12e? 13e? Ik ben de tel al lang kwijt. Hoe laat is het? Pfff 02:15 nog wel even te gaan. “Gelukkig” moet ik morgen vroeg op voor een belangrijke dag op werk en kan ons zoontje van bijna 2 naar de opvang. Hoe schuldig ik me ook voel is het toch fijn om even weg van alles te zijn en “gewoon” een dag je te werken. Ik word boos op mezelf van de gedachte. DAT MAG je niet denken!

Net zoals bij een gewone zwangerschap wordt ook bij een HG zwangerschap de man regelmatig vergeten. Je merkt het aan de mensen in je omgeving. Terwijl jij als man met wallen tot aan je enkels aan iedereen wanhopig probeert te vertellen dat het (HG) NIET er bij hoort en dat een cracker naast het bed NIET helpt, zijn de mensen die het wel enigszins begrijpen continue bij je vrouw een steun en toeverlaat. En dat terwijl ze er zelf vaak helemaal geen zin in heeft. Het wordt “even” vergeten als je vrouw de hele dag alleen op bed kan liggen en met moeite haar eigen braaksel kan opruimen dat de hele gezinshuishouding gaat leunen op de man. De enige die regelmatig vroeg of ik het nog wel volhield waren mijn ouders en (tot mijn eigen verbazing) de verloskundige, maar dan wel als mijn vrouw even naar het toilet was.

Eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat ik het zelf ook niet echt door had. Ik had toch niks? Ik was hartstikke gezond. Ik mag niet klagen, ik ben een man en de man van dit gezin. Maar ergens onder water had ik het wel door dat het ook met mij helemaal niet goed ging. Want ik moest ook doorgaan en doorgaan, niet stoppen want ik was bang dat ik dan niet meer kon starten.

Mijn dagen waren lang en uitputtend. Ze begonnen vaak om 06:00 en zo rond 20:00 was het wel klaar en had ik wat tijd voor mezelf. Ons zoontje lag dan op bed en ik had (naast het koken en bed rituelen) nog minimaal 1 “grote” huishoudelijke taak gedaan, zoals de douche schoonmaken of de keuken ofzo. Als beloning en om nog een beetje een ontsnapping te hebben aan de realiteit mocht ik van mezelf dan 1 aflevering van een serie op Netflix kijken. Maar meestal was ik toch al te moe en ging ik naar bed waar het bovenstaande nachtritme begon. Ik hield mezelf draaiend door vast te klampen aan een zelfbedacht ritme van werk, zoontje, huishouden, slapen.

En dan nog de machteloosheid, het is een beetje als met een bevalling. Als man sta je er naast, je houdt een hand vast en dept wat zweet weg, je puft mee en houd je vrouw gefocust maar daarnaast kun je zo weinig. Alleen bij het bevallen, weet je dat er straks een lief hummeltje op de borst van je vrouw ligt. Als je vrouw voor de 30e keer die nacht voorover gebogen over de pot hangt in een plas van haar eigen urine in week 14 dan is dat lieve hummeltje heeeeeeel ver weg en denk je alleen maar hoe komen we in hemelsnaam nog 26 weken door.

Maar de vermoeidheid en machteloosheid waren nog niet het ergste… Het ergste voor mij was het gemis van mijn partner. Waar we ’s avonds na het eten samen met ons zoontje gingen spelen, waren we opeens zonder mamma. Waar we in het weekend met z’n 3en naar de dierentuin gingen, was het nu zonder mamma. Ons zoontje had het razendsnel door en begon binnen een mum van tijd mamma al uit te zwaaien als we de jas aan deden. Mamma gaat toch nooit meer mee. Dit is het geen wat bij mij echt schade heeft aangericht. Nu nog heb ik veel moeite om alleen met ons zoontje te zijn, met name ’s avonds met en na het eten. Niet dat ik het niet leuk vind, maar omdat het een trigger is naar een voor mij nog niet goed verwerkte moeilijke tijd. Alleen al het erover praten of dit geval typen brengt een brok in mijn keel.

Gelukkig heb ik een flexibele werkgever en een teamleider die zelf ook nog niet zo lang vader is. Daar heb ik een paar goede afspraken mee kunnen maken. Daarnaast had ik na 6 jaar ook redelijk wat “credits” opgebouwd en hadden al mijn collega’s wel zoiets van “en nu is het jouw beurt om even wat rustiger aan te doen”. Onze familie heeft ook veel kunnen helpen door regelmatig te helpen met het huishouden.

Nadat mijn vrouw was opgenomen in het ziekenhuis kwam ze eindelijk uit de vicieuze cirkel (die van braken, misselijk worden van tekort aan voedingsstoffen, wat eten, braken, misselijk worden etc.). Heel voorzichtig bleven de eerste sneetjes brood binnen, een heuse overwinning. Er ontstond bijna een obsessie met eten. “Ik heb een sneetje brood op maar heb eigenlijk nog honger. Maar als ik nu een 2e broodje opeet en ik word dan misselijk en gooi het er uit dan heb ik niks meer”

Hiervoor hebben we de 30 minuten regel bedacht. Eet een broodje, wacht 30 minuten ben je dan misselijk? Stop met eten. Heb je nog honger? Eet nog een broodje.

We zijn, op het moment van schrijven, op week 36. Het is nog elke ochtend braken en het ontbijt is nog lastig maar ’s middags en ’s avonds eet mijn vrouw inmiddels gewoon mee. Ook kan ze weer hele dagen op ons zoontje passen en veel spelen. We kunnen niet wachten tot ons 2e zoontje is geboren. Waar veel mensen zeggen dat “het dan gaat beginnen” weten wij uit ervaring dat dan onze rust komt.

Jan Willem

Hoera! We zijn in verwachting! We zijn zwanger, we krijgen een kindje. We zijn helemaal blij, gelukkig en gezond. Maar voor hoe lang?

We wisten het gelijk, ze voelde het, eigenlijk al een paar weken eerder, geen zwangerschapstest nodig dus. Blij vrolijk, gelukkig en gezond. Tot week vijf. Toen werd ze ziek, direct en heel heftig. Misselijk en overgeven, zoveel en zo vaak en zo lang. Alles wat er in ging, kwam er uit.

In het begin denk je nog dit hoort er een beetje bij, maar na een paar dagen was het al duidelijk dat dit niet normaal was en er niet bij hoorde. Hop naar de huisarts, pillen. Dat was de oplossing. Voor een halve dag misschien. Emesefane; werkte niet. Primperan; geen verbetering. De maximale dosering; ook geen verbetering. Omeprazol; ook geen succes. Op de alternatieve toer. Gemberpillen, massages, zalfjes, door en door gekookt voedsel. Het zette allemaal geen zoden aan de dijk. Wel veel steun gehad aan de huisarts die haar best bleef doen, ook al werkte niks.

“Ik zie de vrouw die ik lief heb, die onze dochter in haar buik draagt, aftakelen. Elke dag een beetje meer. En ik kan niets doen om haar te helpen, niets doen om ervoor te zorgen dat ze niet nóg verder aftakelt”

Van een gezonde vrouw naar een lijk van 53 kilo. Wat zo fijn en heerlijk hoort te zijn, werd een regelrechte hel. Je hoort wel dat er verschillende zwangerschapskwalen en ziektes zijn, maar dat dit bestaat en de heftigheid ervan, had ik me niet voor kunnen stellen.  Ze werd opgenomen in het ziekenhuis, zwaar uitgedroogd, voor een week zelfs, infuus, vitamines tot dat ze weer een beetje opgeknapt was, en zelfstandig naar het toilet kon. Terug naar huis, waar ze binnen een week weer zo was uitgedroogd dat een tweede ziekenhuis opname een feit was.  Van een gezonde vrouw van rond de 70 kilogram naar een lijk van 53 kilo in weken. Ik heb er een regime opgezet en haar min of meer gedwongen elk kwartier een hap te nemen. Die er natuurlijk ook weer uit kwam. We zijn op een punt geweest, meerdere keren zelfs, dat abortus ter sprake kwam. Als het kindje eruit was, zou het over zijn, werd ons gezegd. Dan is het voorbij. Ja natuurlijk, dan is alles voorbij!?! Het is zo gewenst, we willen dit kindje zo graag. Ik houd er nu al zo veel van.

Ze kreeg psychische klachten. Angst en depressie. De gynaecologen waren best aardig maar hulp? Ho maar, pillen ja dat wel, maar dat ze hielpen? Niet dus, niets dus. O ja, de psychiater in dat ziekenhuis, wat een ellende. Antidepressiva hebben we, en dat gaat haar helpen. Dat wilde ze niet, maar ze had wel hulp nodig. Therapie gaven ze niet, maar dat wilde ze wel. Hij raadde dagbehandeling aan. Niet denkend dat ze niet eens kon lopen. We hebben enorm moeten zoeken en vechten om de juiste behandeling te krijgen. Uiteindelijk hebben we de psychische hulp niet in het ziekenhuis gekregen maar gevonden bij een vrijgevestigde psychiater. Daar kreeg ze EMDR-therapie en kalmeringstabletten en dat hielp. Ik doe alles wat ik kan, maar het is niet genoeg. Ik zie de vrouw die ik lief heb, die onze dochter in haar buik draagt, aftakelen. Elke dag een beetje meer. En ik kan niets doen om haar te helpen, niets doen om ervoor te zorgen dat ze niet nóg verder aftakelt. Ik ben er, ik zal ook nooit weggaan. Ik doe alles wat ik kan, maar het is niet genoeg.

Het gaat alleen maar slechter en slechter. Ik draag haar, wil haar pijn, misselijkheid en verdriet overnemen als dat kan. Haar emoties, haar fysieke en mentale klachten, zelfs haar hormonen. Maar het enige dat ik kan, is er zijn en haar verzorgen. Maar dat zorgt er niet voor dat de Hyperemesis Gravidarum minder wordt. We zijn aan het overleven. En dat alles voor dat wonder.

Enig lichtpuntje was onze verloskundige. Ze zei: “ Als jij niet naar het ziekenhuis wilt, dan gaan we niet.” Dat zei ze tegen een uitgedroogde, totaal verzwakte, zwangere vrouw. Ik zag dat dit haar goed deed, dat ze hier iets van haar zelfvertrouwen terugkreeg. Daardoor kreeg zij een keuze over haar eigen proces en behandeling.

Nog een lichtpuntje was de eerste redelijke en daardoor goede dag. Twintig weken zwanger en tijd voor een echo. De zoveelste trouwens, maar deze was een ijkpunt. En zonnige dag; en zij doodziek en misselijk in de auto. Toen kregen we te horen dat het kindje gezond was en dat we een meisje zouden krijgen. Eindelijk een moment van geluk, iets tastbaars, dat er een gezond meisje op komst was.

Maar ook na die twintig weken bleef de ellende. Overgeven tot dat ze een ons woog. Ze kon niet meer. Ik ben zo ontzettend bang geweest, heb me zoveel zorgen gemaakt. Raak ik mijn vrouw kwijt, ons kindje… Ondanks alles bleef ze zo sterk. En bleef ze zo hard vechten voor de juiste zorg. We hebben het zelf moeten rooien. Dankzij familie, heel veel familie en ELKAAR hebben we het gered. Uiteindelijk wel de juiste mensen gevonden die het leed enigszins konden verzachten. Maar ziek was ze en bleef ze.

Tot… Week achtendertig. Ze was niet meer misselijk, ze hoefde niet meer te spugen, ze hield eten binnen. Chocolade taart, een dansje in de zon en kijken naar de WK wedstrijd Spanje-Nederland in de stad. Vier weken hebben we genoten van het zwanger zijn en leefden we op een roze wolk. Na tweeënveertig weken werd ze geboren. En nog steeds hebben we een roze bril op en zijn we dolgelukkig met haar.

Dit nooit weer of…

Sebastiaan

Nadat Jente een gemiste miskraam had gehad, was ze al vrij snel weer zwanger. We waren natuurlijk heel erg blij met dit mooie nieuws en hebben vrij snel mensen ingelicht. Achteraf bleek dit een goede keuze te zijn geweest. Na een paar weken werd Jente erg misselijk. Zoals het (blijkbaar ook anno 2016) nog hoort bij zwanger zijn. Als man is ‘normale’ ochtend misselijkheid waarschijnlijk al iets bijzonders. Het is niet voor te stellen, dus je moet oppassen om niet te snel te roepen dat alle vrouwen dit nu eenmaal hebben. Wat je eigenlijk zegt is ‘niet zo zeuren, gewoon doorgaan’.

“Als man vraag je je dan ook af of dit dan misschien toch wel normaal is en of je het dan allemaal overdrijft. Terwijl je aan de andere kant ziet hoe je vrouw zienderogen achteruit gaat”

Als je vrouw HG heeft, is het helemaal niet voor te stellen. Je kunt weinig veranderen aan de situatie. Het enige dat je kunt doen is het zo ‘draaglijk’ mogelijk maken voor je partner. En dat heb ik geprobeerd te doen, samen met heel veel lieve vrienden en familie om ons heen. Ik had het nooit allemaal alleen kunnen doen. Thuis zorgden we voor zoveel mogelijk steun voor Jente. En ook ging ik mee naar afspraken met de dokter of verloskundige. Dat maakt het soms ook frustrerender. Nadat bij Jente de misselijkheid niet afnam na de eerste paar weken, sterker nog het werd alleen maar erger, had ik er vertrouwen in dat de verloskundige wel zou (h)erkennen dat dit niet normaal is en dat Jente medische hulp zou krijgen. Maar dat gebeurde dus niet. Als man vraag je je dan ook af of dit dan misschien toch wel normaal is en of je het dan allemaal overdrijft. Terwijl je aan de andere kant ziet hoe je vrouw zienderogen achteruit gaat. Op een gegeven moment was er van Jente weinig meer over. Ze was een zielig hoopje mens geworden. Door de misselijkheid en het vele overgeven duurden de dagen voor Jente erg lang en was het een grote strijd. Ik vond dat ik dan moest zorgen voor wat positieve afleiding. Grapjes maken, gek doen, alles om maar even een glimlach te krijgen. Niet om de situatie te bagatelliseren maar om ervoor te zorgen dat Jente naast de fysieke problemen geen mentale problemen zou krijgen. Ik ben absoluut geen psycholoog, maar vrolijkheid en lachen leken me een geschikt geneesmiddel tegen de gevolgen van HG.

Ook kon ik gelukkig veel bij Jente zijn. Het bedrijf waar ik voor werk loopt voorop in het flexibel werken en het was geen probleem dat ik zoveel mogelijk thuis werkte om dan tussendoor voor Jente te zorgen. Dat was voor mij een goede combinatie. Ik kon zorgen (zo goed en zo kwaad als het ging) voor mijn vrouw en aanstaande dochter maar had tegelijkertijd afleiding in m’n werk.

Jente lag voornamelijk in onze slaapkamer. Als ik daar binnen kwam moest ik er wel voor zorgen dat ik ook positief was. Ik vond dat er voor problemen van werk of de frustratie/onmacht over haar ziek zijn geen ruimte was in de slaapkamer. Die dingen moest ik maar ergens anders een plekje geven. En die ruimte heb ik ook wel genomen. Bijvoorbeeld ’s avonds, als Jente lag te slapen, kon ik heel erg genieten van (meestal) rustige muziek, waarbij er dan meer dan eens een traantje gelaten werd.

Je wilt zoveel doen om te helpen, maar niets werkt. Dat is geen fijn gevoel.

Jente bereikte haar dieptepunt eind november 2015 en werd toen eindelijk opgenomen in het ziekenhuis om flink volgestopt te worden met vocht en voedingsstoffen. Ze knapte hier wel weer iets van op. Ook leek het alsof hierdoor de ogen van anderen ook geopend werden. Misschien wat laat, maar beter laat dan nooit. Ik hoop dat instanties waar we mee te maken hebben gehad iets hebben kunnen leren. Al is het maar ervaring opdoen van onze situatie. Ik snap dat het lastig is om medicijnen te ontwikkelen die sterk genoeg zijn om de misselijkheid te onderdrukken, maar geen negatieve gevolgen hebben op het kindje. Of dat er uitgebreider onderzoek komt naar welk hormoon HG veroorzaakt.

Na het ziekenhuis bezoek, kwakkelden we een beetje voort. Jente was lichamelijk weer ietsje aangesterkt, maar de HG had zich nog niet gewonnen gegeven. Zoals zovele andere HG patiënten waarschijnlijk, hebben ook wij van alles geprobeerd om de situatie te verbeteren. Andere medicijnen, bepaalde kruiden wel of juist niet, etc. Niets hielp en we hebben ons dan maar berust in het lot dat het nog zou voortduren tot de baby geboren zou zijn. Gelukkig was dat bij ons ook zo.

Olivia is geboren op 28 mei 2016 en sinds die dag is Jente verlost van de HG. We genieten iedere dag van haar. Jente en ik wilden altijd gaan voor drie of vier kinderen. Een gezellige boel, met broers en/of zussen die allerlei mooie avonturen zouden gaan beleven samen. Die droom is door de HG wel flink aangetast. Terwijl ik dit schrijf merk ik dat dat me toch meer doet dan ik had verwacht.

Pieter Boekee

Het verhaal van Roos, die veel steun heeft gehad aan onze besloten praatgroep

After HG, onbegrip en depressie

Heb echt veel gehad aan alle berichten in de besloten praatgroep en het besef dat ik niet de enige ben. Mijn jongste zoontje is inmiddels bijna 1.5 jaar. Ondanks dat ik echt wel gesteund ben door de mensen om me heen (en deze groep), komt vooral het woord eenzaamheid en onbegrip bij me op als ik aan mijn zwangerschap terugdenk.

Ik heb me zo ontzettend alleen gevoeld. Elke dag weer de strijd met mezelf. Elke dag weer de wanhoop en vraag waarom ik nog opsta en hoe ik ooit al die weken nog vol moet houden. Elke dag de strijd met eten, want dat moet wel maar wil je eigenlijk niet. Ik voelde me elke dag opnieuw ziek, uitgeput en wanhopig. Alsof je maandenlang een soort buikgriep hebt, waarbij je elke dag hoopt je een beetje beter te voelen. Maandenlang voelde ik me ziek, zwak, moe en ellendig.

Zowel fysiek als mentaal was elke dag weer een uitdaging. Van een afspraak moest ik soms dagen bijkomen. Ik was gewoon niet meer in staat om te functioneren, vooral thuis niet. Achteraf ben ik pas gaan inzien dat dit niet onder de normale zwangerschapsklachten valt, maar dat dit een zogenaamde HG zwangerschap is geweest. Door de extreme misselijkheid en alles daar omheen, ben je zo ziek dat je niet meer kan functioneren. Dit had in mijn geval veel serieuzer genomen moeten worden, maar is helaas niet gebeurd.

Doordat ik haast nergens toe in staat was, voelde ik me mentaal ook steeds slechter. Zo slecht dat er momenten zijn geweest waarin ik de hele zwangerschap niet meer wilde en niet meer kon inzien waarvoor ik het nog deed. Niemand kan het ziek zijn van je overnemen. Dat maakt het zo zwaar en alleen. Niemand kan echt begrijpen hoe de dagelijkse strijd geweest is, behalve de dames hier in de groep. Ik heb me maandenlang op alle vlakken ellendig gevoeld. Achteraf had ik door het ziek zijn en bijbehorende isolatie al tijdens mijn zwangerschap depressieve klachten.

Omdat ik na de bevalling totaal geen reserves meer had, fysiek niet maar ook mentaal niet, ben ik binnen een paar weken na de geboorte erg depressief geworden. Ik had door ijzertekort een slechte start en daarna was ik gewoon helemaal op. Ik wist niet meer waar ik het nog voor deed en heb me wekenlang gedistantieerd van ons gezin gevoeld. Het liefst trok ik me helemaal terug en ik raakte mezelf helemaal kwijt. Gelukkig heb ik uiteindelijk de juiste hulp gekregen en is het me gelukt niet verder af te glijden. Maar hieruit komen is een van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb.

Het is haast niet te beschrijven wat er met je gebeurd als je je zo ellendig en depressief voelt, in een periode waarin je op je kwetsbaarst bent. Eigenlijk is er geen ruimte om in te storten, want je hebt een nieuwe baby en gezin met bijbehorende verantwoordelijkheid. Maar dat kon me allemaal niet meer schelen. Ik heb de zorg voor de kinderen zoveel en zo vaak mogelijk aan anderen overgelaten. Dat je als moeder niet voor je kinderen kunt zorgen, brengt zoveel schaamte en schuldgevoel met zich mee. Je kunt er niks aan doen, maar je voelt je zo ontzettend falen als moeder. Ik weet dat er in deze tijd goed voor de kinderen is gezorgd, maar ik had degene moeten en willen zijn die er voor onze baby was. Het doet me nog steeds verdriet dat dit me niet is gelukt.

Vooral dit is de reden dat ik het soms nog moeilijk te accepteren vind dat dit me is overkomen. Ik had gehoopt na de bevalling juist weer mezelf te worden en te kunnen zien en voelen waar ik alles voor heb gedaan. Uiteindelijk was dit juist andersom en raakte ik mezelf nog meer kwijt. Ik vond het daarom de eerste tijd ook moeilijk de berichten hier (in de praatgroep) te lezen waarin staat dat je na de bevalling weet waar je alles voor gedaan hebt, want dat gevoel had ik totaal niet. Die positieve ervaring heb ik (gelukkig) wel gehad bij mijn oudste zoontje, maar dat maakte misschien de teleurstelling en paniek deze keer des te groter.

Gelukkig gaat het momenteel heel goed met me. Ik ben weer grotendeels mezelf en kan eindelijk echt genieten van ons gezin. Ik heb 2 prachtige jongens! Dankzij EMDR-therapie en gesprekken heb ik veel kunnen verwerken en een plekje kunnen geven. Ik heb ook het idee dat ik er sterker en bewuster uitgekomen ben.

Maar ik zal nooit vergeten wat me dat heeft gekost.

<em>De foto is gemaakt door Cindy Vallenga van <a href=”https://bycindy.nl/vrij-werk/” target=”_blank” rel=”noopener noreferrer”>By Cindy Fotografie.</a></em>

<em>Roads to Happiness is het project dat Cindy heeft opgezet als afstudeerportfolio voor haar opleiding fotografie. Voor veel vrouwen verloopt een zwangerschap niet zo makkelijk en rooskleurig als gedacht wordt. Om beeld te geven aan de weg die sommige moeten afleggen, waaronder ook Roos die Hyperemesis Gravidarum heeft gehad, heeft Cindy een aantal vrouwen die heftige klachten ondervonden, vastgelegd in tweeluiken. De eerste foto van de tweeluik weerspiegelt de weg die is afgelegd en de tweede foto het doel: het immense geluk van een kindje in je armen mogen houden.</em>

Niet alleen de vrouwen van tegenwoordig lopen tegen HG aan. Deze week ontvingen we bericht van een moeder die 37 jaar geleden voor het eerst zwanger was. Ook zij had HG en zelfs nu nog denkt ze soms terug aan hoe zwaar die periode was.

“Ik heb drie kinderen waarvan de oudste al 37 jaar is en ik merk dat dit onderwerp me nooit los laat. Ik heb drie hele vervelende zwangerschappen gehad met elk zeven maanden ernstige misselijkheid, heel veel overgeven en de hele tijd zo’n vervelende metaalsmaak in de mond. De eerste maand begon het nog niet en de laatste maand was het over. Wat heb ik me toen vaak alleen/ziek/ellendig gevoeld en aan mezelf getwijfeld.

Ik sleepte me ’s morgens tussen twee overgeefbuien door naar mijn werk, want zwanger zijn was een “gezonde” ziekte 🙁 Collega’s merkten direct dat er iets met me was, want ik zag er ook niet uit. Ik liet me thuis vaak huilend en doodmoe op de bank vallen waarna mijn man het eten kookte. Waarna ik er iets van at en onmiddellijk naar het toilet stormde. De deur van de keuken en het toilet stonden standaard open. En daarna nog iets probeerde te eten wat slecht lukte.

Het eten ging zo moeizaam en ik viel af in plaats van dat ik aankwam. De verloskundige zei steeds dat ik eronder leed, maar dat het met mijn kindje goed ging en dat was het belangrijkst. Met de eerste zwangerschap kreeg ik nog een fikse bloeding waarna we dachten dat het op een miskraam uit zou lopen. Dit viel gelukkig mee want er was waarschijnlijk een ader geknapt door het vele overgeven. We waren zó blij om op een echo het spartelende kindje te zien en dat niet alles voor niks was geweest. Bij de eerste zwangerschap heb ik nog geprobeerd om alles te eten, omdat ik mijn voedingstoffen binnen wilde krijgen. Maar het tweede en derde kindje zijn groot geworden van havermoutpap, het enige vaste voedsel wat ik binnenhield.

Ik wilde van kleins af aan al graag kinderen maar vond zwanger zijn zó erg. Ik kon na jaren nog jaloers zijn op vrouwen die zich nooit beter hebben gevoeld en stralend zwanger zijn. Wat een impact heeft het lichamelijk én geestelijk op me gehad. Een verloskundige die helemaal verbaasd was dat ik na de twee eerste zwangerschappen nog terugkwam met een derde kindje in mijn buik. Een derde zwangerschap die nog zwaarder was dan de andere twee omdat er al twee kinderen rondliepen en ik ook nog bekkeninstabiliteit kreeg. Negen maanden waarin ik mijn man nauwelijks zag omdat ik op bed ging wanneer hij thuis kwam en eraf ging als hij het huis verliet. Mijn vader en moeder en een vriendin die veel voor me deden. Na het derde (ook zeer gewenste) kindje is mijn man binnen 6 weken gesteriliseerd, omdat hij wist dat ik er bij een volgende zwangerschap geestelijk en lichamelijk aan onderdoor zou gaan.

Bij het derde kindje had ik van tevoren al verwacht weer zo ziek te worden en dan denk je: Wat zijn nou zeven maanden op een heel mensenleven. Maar wat was het weer moeilijk wanneer je er middenin zit. En ik vind het nog steeds een wonder dat onze relatie is blijven bestaan, want er was toen niet veel gezelligheid in huis te vinden. Hij deed alles alleen met de twee oudste kinderen en het leven was voor hem even alleen maar eten, slapen en werken. Onze oudste dochter heeft intussen twee kindjes en wat was ik blij dat zij geen last van misselijkheid had! Na de geboorte van mijn kinderen was het ook direct over, kreeg ik het lekkerste kopje koffie ooit, was ik zo gelukkig en voelde ik me de koningin van het huis. Ik vermoed dat het te maken heeft met hoe gevoelig je bent voor hormonen. Mijn beide zussen hadden er ook last van en mijn moeder had het alleen ’s morgens bij één van de zes zwangerschappen. En we hebben (hadden) ook allemaal veel last van opvliegers tijdens de overgang. Wat een ellende is het geweest en wat fijn dat jullie zo’n website hebben opgericht. Was die er in mijn tijd maar geweest!!! Ga vooral hiermee door en fijn om dit even van me af te hebben kunnen schrijven…”

Dank u wel voor uw mooie verhaal! Dat wij met Stichting ZEHG voor u nu nog het verschil mogen maken, vinden wij echt fantastisch!

Wie mij een paar jaar geleden gevraagd had of ik wist wat ‘HG’ was, had een ontkennend antwoord gekregen. Wie gezegd had dat er vrouwen zijn die van de zwangerschap zo misselijk worden dat ze opgenomen moeten worden of een sonde krijgen, had uiteraard een meelevende reactie gekregen – vervelend hoor, en ja, vrouwen zijn wel vaker misselijk als ze zwanger zijn. Gaat vanzelf weer over, toch?
Inmiddels ben in (nou ja, mijn vrouw Marion natuurlijk) twee HG-zwangerschappen verder. Twee perioden van misselijkheid verder, drie ziekenhuisopnamen, veel extra huishoudelijk werk, en (gelukkig!) ook twee prachtige kinderen! In dit stukje wil ik kort wat ervaringen opschrijven.

Zwanger!
Eerst maar even bij het begin beginnend: Marion en ik trouwden in 2013. Ik werk parttime als leerkracht (basisonderwijs) en daarnaast als musicus (organist, pianist en dirigent). Dat laatste betekent dat ik de zaterdagavonden vaak weg ben voor een concert ergens in het land, en dat de doordeweekse avonden behoorlijk gevuld zijn met koorrepetities.
Vlak na ons trouwen werd Marion zwanger, en vrijwel meteen werd ze misselijk. Dat hoort erbij, denk je dan, dat gaat met een paar weken weer over. Na twaalf weken, toch? Of was ’t nou twintig? Het bleek niet over te gaan, en vrij onverwacht werd Marion in het ziekenhuis opgenomen: volledig uitgedroogd. In dat ziekenhuis kreeg ik ook de eerste foldertjes over HG, die ik eerst wat sceptisch maar met steeds meer herkenning las. Zou ze echt dat hebben?

Het vervolg van de zwangerschap bleef Marion dagelijks heel veel, overgeven en daarbij ook conditie verliezen. Weggaan werd steeds lastiger, evenals de huishoudelijke taken. Eten koken (en het ook nog opeten!) werd een drama.

Geboren!
Na ruim 8 maanden werd onze dochter Julie geboren. Het cliché klopt dan wel: als je zo’n prachtige dochter in handen hebt, vergeet je (in ieder geval voor dat moment) alle ongemakken – komt nog bij dat je als vader sowieso wat gemakkelijker door een bevalling heen komt dan als moeder…
Toen Marion na ruim twee jaar weer zwanger werd, wisten we dat de kans dat ze weer HG zou krijgen, groot was. Inderdaad kreeg Marion weer heftige klachten: ze was al misselijk voor dat de test een positieve uitslag gaf. Ook hier bleef Marion de hele zwangerschap overgeven, en is ze twee keer opgenomen wegens uitdroging. Grote verschil met de vorige zwangerschap was dat er echter nu ook een dochtertje was waar voor gezorgd moest worden!

Opnieuw zwanger
Praktisch heeft de laatste zwangerschap op het gezin veel meer impact gehad. Marion probeerde nog zoveel mogelijk thuis de boel draaiend te houden, maar dat was lang niet altijd mogelijk. Vaak moest ik na een dag werken thuis nog eten koken, het huis opruimen, wat schoonmaken (kan Marion veel beter) en zorgen dat Julie op bed lag voordat ik weer weg ging. Als ik een concert moest geven, kwam het vaak voor dat ik Julie daarvoor bij mijn (schoon)ouders bracht en ze daarna weer ophaalde. Wat dit voor Julie betekende, merkten we na de ziekenhuisopnamen (ze ‘hoefde’ Marion even niet meer) maar merk ik ook nu: Julie is veel aanhankelijker aan mij dan aan Marion. Tijdens de zwangerschap luisterde Julie vaak ook slecht naar Marion: als ik naar koorrepetitie was, kwam Julie uit bed, liep ze langs Marion die beroerd op de bank lag, zei ze “Ik luister lekker toch niet naar jou” en ging ze in een hoek van de kamer zitten spelen…

Natuurlijk zijn de praktische ongemakken het ergste niet – het is niet zo’n probleem als ik wat vaker kook, stofzuigen kan ik ook wel, was vouwen doe je ’s avonds na koorrepetitie nog even snel en de mand strijk kan je gelukkig wekelijks door iemand anders laten doen. Wat moeilijker was, was dat het onderhouden van de sociale contacten lastiger werd, zeker in combinatie met mijn concerten. Even wat mensen meenemen naar huis of op de koffie vragen was er niet meer bij. Verjaardagen of andere bezoeken werden regelmatig afgezegd. Naar veel activiteiten ging ik alleen (of met Julie) heen. Overigens: des te meer waardering heb ik voor het feit dat Marion nog wel als verrassing mijn verjaardag organiseerde – nogmaals bedankt schat!

HG afsluiten
Na de tweede bevalling (een prachtige zoon, Alexander) merkte ik dat het HG-verhaal nog niet zomaar afgesloten was. Marion gaf dan wel niet meer dagelijks over, ze bleef moe, uitgeput en vaak ook uitgeblust. Alle activiteiten bleven energie vergen, de gezamenlijke avondmaaltijd lag ze toch nog vaak op de bank (te moe) en de zorg voor de kinderen bleef heel inspannend. Ook haar stemming was nog al eens ‘down’.

Al met al waren de twee zwangerschappen niet gemakkelijk, integendeel. En natuurlijk is dat te relativeren door te zeggen dat Marion er heel veel meer last van had dan ik (en die nuance wil ik ook graag aanbrengen!) maar dat het impact op je gezin, je relatie en je omgeving heeft, is niet te ontkennen.
En desondanks: terugkijkend zie ik ook dat het ons dichter bij elkaar gebracht heeft, ben ik blij dat ik voor Marion mag zorgen (nog steeds!) en ben ik ontzettend dankbaar voor onze twee geweldige kinderen Julie en Alexander

Mocht je zelf de behoefte hebben je verhaal te delen, neem dan even contact met ons op! Alle soorten verhalen zijn welkom – HG kent vele vormen en de ervaringen lopen sterk uiteen.

Jouw verhaal kan andere vrouwen helpen om meer inzicht te krijgen in wat ze overkomt en zich gesteund te voelen. We horen graag van je!

Back To Top